Nie daj się zjeść grzybom Candida - Andrzej Janus - fragmenty

Nie daj się zjeść grzybom Candida - Andrzej Janus - fragmenty

(...)
Królestwo grzybów

Grzyby [Fungi] posiadają cechy zarówno roślin, jak i zwierząt, ale ani do roślin, ani do zwierząt nie należą, bowiem w systematyce organizmów stanowią osobne królestwo. Grzyby są organizmami niezwykle zróżnicowanymi Zalicza się do nich zarówno pieczarki, borowiki i muchomory, jak i huby, opieńki i purchawki, a także porosty, pleśnie i drożdże. W zasadzie jedyne co je łączy to to, że są organizmami cudzożywnymi, czyli nie mogą samodzielnie wytwarzać związków odżywczych z substancji nieorganicznych (jak rośliny) i w związku z tym ich sposób odżywiania polega na pobieraniu gotowych związków organicznych (jak zwierzęta).

Związki organiczne grzyby pobierają z podłoża, w którym żyją. Ponieważ nie mają żołądków, to pożywienie muszą przetrawić jeszcze przed wchłonięciem go przez ścianę komórkową. W tym celu grzyby wydzielają kwasy i enzymy trawiące do otaczającego je materiału organicznego i przetwarzają je w proste związki, które mogą łatwo wchłonąć. Tym specyficznym sposobem odżywiania grzyby wpływają na degradację podłoża, w którym żyją.

1. Grzybnia - ciało wegetatywne grzyba

Ciałem wegetatywnym grzyba, czyli w istocie ca tym grzybem, jest grzybnia. Przeważnie jest ona schowana w podłożu - glebie, martwych szczątkach roślin, np. liści, kory albo w Innym źródle pożywienia, jiikim moga być tkanki żywego organizmu - roślin, zwierząt i ludzi.
W zależności od rodzaju grzybów, ich grzybnia może wypełnić pojedynczą komórkę, albo zajmować wicie hektarów podłoża. Od gałezicnia grzybni, zwane strzępkami, mogą każdego dnia dodać ponad kilometr do jej całkowitej długości, Sieci te są niewidoczne i dopóki grzybnia nie wytworzy owoeników - purchawek, trufli, hub, miscczniaków, gniazdnicoweów, grzybów klawarioidalnych i innych, ludzie mogą nigdy nie zorientować się, że w danym miejscu rozwija się grzybnia.

2.   Drożdże jako jednokomórkowe grzyby

Drożdże (Saccharomycesj są rodzajem grzybów jednokomórkowych (komórczaków) zaliczanych do typu workowców, klasy drożdżaków, rodzaju - drożdże. Komórczak jest pojedynczą, zwykle bardzo dużą komórką posiadającą najczęściej wiele jąder komórkowych. Dotychczas poznano około 30 gatunków drożdży, z dużą liczbą odmian.
Drożdże żyją w bogatym w cukry proste, wilgotnym, niestabilnym podłożu, takim jak miazga owocowa. W podłożu tym, w warunkach beztlenowych, przeprowadzają fermentację alkoholowa.
Pozbawione wilgoci drożdże wysychają i przemieniają się w formy przetrwalnikowe, które z łatwością unoszą się w powietrzu. Ale gdy trafią na odpowiadające im podłoże: wilgotne i bogate w związki proste, odżywają i ponownie rozmnażają się. Dlatego robiąc wino z owoców, nie potrzeba dodawać do niego drożdży, gdyż znajdujące się w powietrzu formy przetrwalnikowe drożdży z pewnością znajdą się w gąsiorze niejako samoistnie w ilościami wystarczających do rozmnożenia się i zainicjowania procesu lamentacji. Ten przykład dobrze obrazuje wszechobecność drożdży w naszym środowisku.

3.   Rozmnażanie grzybów

Z grubsza rzecz ujmując, grzyby rozmnażają się na trzy sposoby:

1.   Grzyby kapeluszowe w okresie  grzybobrania wytwarzają owocniki (które my nazywamy grzybami), a owocniki wytwarzają zarodniki będące w istocie nasionami grzybów.
2.   Grzyby niedoskonałe [Fungi imperfectj) nie wytwarzają owocników (kapeluszy), natomiast zarodniki produkują bezpośrednio z grzybni.
3.Grzyby jednokomórkowe (komórczaki), do których należą drożdże, rozmnażają się przez pączkowanie przebiegające w ten sposób, że na powierzchni dorosłego osobnika tworzy się uwypuklenie, które rośnie, odrywa się i wyrasta z niego komórka drożdża, która po osiągnięciu dorosłości też zaczyna pączkować w opisany wcześniej sposób. Ten sposób rozmnażania jest dość prymitywny, ale za to niezwykle skuteczny, bowiem szybkość wzrostu drożdży jest wręcz przysłowiowa - rosną jak drożdże.

Grzyby Candida są ewolucyjnie związane z organizmami zwierząt i ludzi, z którymi jako drożdżaki będące zarodnikami grzybów pozostają w relacji komensal [współbiesiadnik; uczestniczący w uczcie] - gospodarz, zaś po przeistoczeniu się w grzyby z rozwiniętą grzybnią relacja ta zmienia się na relację pasożyt [Pasożyt - organizm cudzożywny wykorzystujący organizm żywiciela jako źródło] - żywiciel.

1. Drożdżaki Candida

Drożdżaki nazywane są drożdżami, lecz w rzeczywistości są one zarodnikami grzybów. Innymi słowy, drożdżaki posiadają wszystkie cechy drożdży, z tą różnicą, że w odpowiednich warunkach mogą zakiełkować, zapuścić korzenie, z których wyrasta grzybnia, czyli ciało wegetatywne grzyba. Ponadto drożdżaki niczym od drożdży się nie różnią.

Drożdżaki Candida wraz z bakteriami stanowią naturalną mikroflorę jelit człowieka, w których wnętrzu odpowiednia wilgotność, obfitość pożywienia oraz stała temperatura na poziomie 36,6 aC stwarza im doskonałe warunki do życia. Drożdżaki, jak drożdże, odżywiają się cukrami prostymi pozostałymi w masie kałowej. Jako komensale wraz z innymi drobnoustrojami współuczestniczą w zagospodarowaniu resztek pokarmowych, nie czyniąc gospodarzowi żadnych szkód - nie są patogenami [Patogen - czynnik chorobotwórczy] .

W normalnych warunkach drobnoustroje jelitowe nieustannie konkurują między sobą o dostęp do pożywienia, dzięki czemu samoistnie utrzymuje się między nimi równowagą ilościowa (homeostaza). Równowaga ta jest jednak chwiejna i wystarczy chwilowy wzrost ilości cukrów prostych w jelicie grubym lub jedna tabletka antybiotyku przeciwbakteryjnego (na które drożdżak jest odporny), by równowaga została zachwiana na korzyść drożdżaka

2. Cechy charakterystyczne drożdżaków Candica

Jest wiele istotnych cech świadczących o dostosowaniu się drożdżaków Candida do środowiska, w którym żyją, czyli środowiska jelita grubego. Najistotniejsze z nich to:

1.   Podobnie jak drożdże, drożdżaki Candida odżywiają się pozostałymi w masie kałowej cukrami prostymi wywołując ich fermentację, której produktami są alkohol i dwutlenek węgla, które jako produkty przemiany materii wydalają do podłoża, tj. kału. W przypadku nadmiaru drożdżaków w jelicie grubym, duże ilości dwutlenku węgla powodują wzdęcia oraz częste wydalanie wiatrów.

2.   Niezwykłą cechą świadczącą o dostosowaniu się drożdżaków Candida do współistnienia z organizmami ludzkimi jest ich niezwykła umiejętność wpływania na nasz apetyt. Otóż w sytuacji braku dostatecznej ilości cukrów w masie kałowej - drożdżaki wytwarzają substancję podobną do insuliny, która, po wchłonięciu do wnętrza organizmu, powoduje spadek stężenia glukozy w krwi, przez co zwiększa się łaknienie na słodycze.

W warunkach równowagi drobnoustrojów jelita grubego, Dość zasiedlających je drożdżaków Candida jest znikoma i w związku z tym ilość wydzielanej przez nie owej insulinopodobnej substancji też jest niewielka i nie ma większego wpływu na nasze postępowanie. Jednak w sytuacji rozmnożenia się i zdominowania środowiska jelita grubego przez szczep Candida, ilość substancji insulinopodobnej produkowanej przez wygłodniałe drożdżaki jest na tyle znacząca, że wywołuje hipoglikemię (spadek stężenia cukru w krwi) i wymusza konieczność zjedzenia czegoś słodkiego, w celu poprawy samopoczucia.

3.   W warunkach niekorzystnych, np. braku pożywienia lub wilgoci, drożdżaki nie giną, lecz tracą wodę i wchodzą w swoisty letarg przemieniając się w formę przetrwalnikową w postaci spory [komórka służąca do bezpłciowego rozmnażania się grzybów], w której potrafią przetrwać dziesięciolecia. Ale gdy znajdą się we właściwym dla nich środowisku, tj. jelicie grubym człowieka lub zwierzęcia - odżywają i rozmnażają się.

4.   Spory drożdżaków są lekkie i z łatwością unoszą się w powietrzu, stąd opinia o ich wszechobecności w naszym środowisku. Znany jest sposób hodowli drożdźaków z powietrza w laboratoriach. Wystarczy odpowiednie, selektywne podłoże pozostawić na jakiś czas odkryte, by wyhodować ten gatunek drożdźaków, na które ukierunkowana jest selektywność podłoża.

5.   Drożdżaki Candida są dobrze przystosowane do życia w swoim środowisku - świetle przewodu pokarmowego i pokonanie zapory kwaśnego środowiska żołądka (zabójczej dla większości drobnoustrojów) nie stanowi ani dla nich, ani dla ich przetrwalników większego problemu.

3. Grzyby Candida

Grzyby Candida są bezwarunkowymi pasożytami, bowiem do życia niezbędna jest im tkanka organizmu żywiciela, która jest ich środowiskiem, pożywieniem, a także miejscem, gdzie wydalają produkty przemiany materii, czyli własne odchody. A to oznacza, że są niebezpiecznymi patogenami, które wykorzystują każde osłabienie systemu odpornościowego żywiciela, by rozrosnąć się w jego tkankach, uszkadzając je.

W obrębie uszkodzonej tkanki grzyb wytwarza ognisko grzybicze, któremu zazwyczaj towarzyszy miejscowy stan zapalny[Stan zapalny, zapalenie - zespól objawów chorobowych charakteryzujący sic zaczerwienieniem, obrzękiem i bólem].

Z rozpadu komórek tkanki pozostają resztkowe substancje, którymi grzyb się nie odżywia. Ale w przyrodzie zawsze jest tak, że jeśli jest pożywka, to amator na nią z pewnością się znajdzie. Konsumentami tej pożywki są bakterie, najczęściej gronkowce i paciorkowce. Z tego właśnie powodu w laboratoryjnej hodowli wymazu pobranego z ogniska grzybiczego najczęściej hoduje się bakterie, a najrzadziej faktycznego sprawcę odpowiedzialnego za zainicjowanie przewlekłego stanu zapalnego - grzyba Candida. Toteż wyniki ba dań dodatkowych nie mogą wiec mieć decydującego znaczenia przy stawianiu rozpoznania grzybiczego zakażenia organizmu, ponieważ najczęściej okazują się niewiarygodne.

4.   Cechy charakterystyczne grzybów Candida

Najistotniejsze cechy charakteryzujące grzyby Candida to:

1.   Odżywiają się aminokwasami (cząsteczkami białek) uzyskiwanymi z rozpadu tkanki żywiciela przy użyciu kwasów i enzymów trawiennych wydzielanych do tkanki żywiciela.
2.   Nie zadowalają się martwiczą tkanką, lecz dla zdobycia pożywienia agresywnie wpływają na rozpad komórek organizmu żywiciela wydalając do tkanki enzymy trawienne. Zdrowe, w pełni ukształtowane komórki są w stanie obronić się przed tym enzymatycznym atakiem grzybów Candida, natomiast komórki osłabione zazwyczaj stają się ich pożywką.
3.   Toksyczne produkty przemiany materii grzyb Candida wydala do podłoża (którym jest tkanka organizmu), skąd trafiają do krwiobiegu, wywołując zatrucie organizmu żywiciela i - co za tym idzie - osłabienie jego systemu odpornościowego.
4.   Grzyby z gatunku Candida są bezwzględnymi pasożytami, ponieważ do życia niezbędna jest im tkanka żywego organizmu i nie są zdolne do samodzielnego życia, lecz giną, jeśli nic znajdą źródła pożywienia najbliższym w otoczeniu.

5.   Różnice między drożdżakiem Candida a grzybem Candida

Grzyby Candida wyrastają z ich zarodników - drażdżaków Candida, jak dęby z żołędzi. Jeśli żołądż trafi na odpowiedni grunt, to zakiełkuje zapuści korzenie i wyrośnie z niego dorodny dąb, który po jakimś czasie będzie produkował żołędzie. Podobnie rzecz ma się w przypadku grzybów Candida. Gdy ich zarodniki trafią na odpowiedni grunt - kiełkują i wyrastają z nich grzyby, które po jakimś czasie będą produkować zarodniki - jak dęby żołędzie.

Ale tutaj podobieństwo dębów do grzybów i żołędzi do drożdżaków się kończy, bowiem z nasion, jakimi są żołędzie, mogą wyrosnąć wyłącznie dęby, a zarodniki grzybów Candida są organizmami zdolnymi do samodzielnego życia i - w zależności od warunków - mogą zakiełkować w podłożu przekształcając się w grzyby, albo żyć i rozmnażać się przez pączkowanie, jak drożdże.

Po co to porównanie grzybów do dębów i drożdżaków do żołędzi? Otóż po to, by uświadomić, jak olbrzymia różnica jest między grzybami Candida a ich zarodnikami - drożdżakami Candida Różnią się one w zasadzie wszystkim - wyglądem, kształtem, sposobem odżywiania i rozmnażania, a także środowiskiem, w którym żyją. W związku z tym występują w diametralnie różnych relacjach do naszych organizmów, bowiem zarodniki Candida jako drożdżaki są w gruncie rzeczy pożytecznymi komensalami, zaś grzyby Candida to groźne, chorobotwórcze pasożyty.

Wyjaśnienie tej kwestii jest niezwykle istotne ze względu na ustalenie tego, na co mamy sie leczyć - czy leczyć na obecności drożdżaków Candida w jelicie grubym, czy na wywołane przez nie grzybice organizmu. Wiemy, że drożdżaki Candida występują w jelicie grubym jako naturalny element tego środowiska, zaś ich obecność w kale świadczy tylko o tym, że drożdżaki Candida znajdują się na swoim miejscu, co rzecz jasna nie ma rtic wspólnego z chorobą. Wniosek stąd, że leczyć drożdżaki wykryte w kale, to jak Chińczyka leczyć na żółtaczkę.
Co innego, gdy grzyby Candida zasiedlają ścianę śluzową jelita grubego. O! wtedy mamy do czynienia z bardzo poważną chorobą pasożytniczą - grzybicą jelita grubego.

6. Rodzaje grzybów Candida

Obecnie znanych jest około 196 rodzajów grzybów Candida, a tylko 15 z nich ma właściwości chorobotwórcze. Odmianą najczęściej infekującą organizmy ludzkie jest Candida albicans, który jest sprawcą 90% wszystkich infekcji grzybiczych, resztę zakażeń wywołują: Candida tropicalis, Candida glabrata, Candida parapsilosis, Candida krusei, Candida lusitaniae. Groźną odmianą jest także Candida parapsilosis, który najczęściej zasiedla śluzówkę jelit., jamy ustnej, gardła, dróg moczowych i pochwy (u kobiet), a u mężczyzn prostatę.

7. Toksyny wytwarzane przez grzyby Candida

Znajomość skutków oddziaływania na organizm toksyn i metabolitów każdego chorego, ponieważ objawy pojawiające się w okresie trwania infekcji grzybiczej i w trakcie jej leczenia do złudzenia przypominają inne choroby np. nerwicę, zaburzenia neurologiczne, objawy grypopodobne, choroby reumatyczne czy bakteryjne infekcje jelitowe. Chodzi o to, żeby w okresie wystąpienia tych niepokojących symptomów nie poddawać się panice i nie leczyć chorób rzekomych, które są jedynie objawami infekcji grzybiczej, co niestety często czynią lekarze.

Gatunki grzybów Candida wytwarzają substancje o charakterze endotoksyn, którymi są toksyny występujące w ścianie komórki grzyba, uwalniane po jej rozpadzie. Do tej pory wyodrębniono 79 ich rodzajów. Wszystkie one mają jedną wspólną cechę: są groźne dla organizmu żywiciela. Spośród nich najbardziej poznana jest kandydotoksyna wykazująca działanie toksyczne w stosunku do komórek zainfekowanego organizmu, uszkadzająca system odpornościowy oraz nasilająca rozprzestrzenianie sic zakażenia.

Toksyny, uszkadzając błonę śluzową jelita cienkiego, zmniejszają powierzchnię wchłaniania składników pokarmowych, zaś uszkadzając śluzówkę jelita grubego, powodują przenikanie z masy kałowej do organizmu toksyn, metali ciężkich oraz alergenów pokarmowych.

Jedną z grupy toksyn produkowanych przez grzyby Candida są neurotoksyny- substancje chemiczne wywierające negatywne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (mózg), które wywołują stany depresyjne i rozchwianie emocjonalno, np.: zmienne nastroje, niezdecydowanie, chaotyczność, gwałtowne zachowania, hałaśliwość, agresję (również skierowaną na siebie) oraz usilne tłumienie złości w sobie. Dość często zdarza się, że objawy te przybierają formę fobii, nerwicy natręctw, a w wielu przypadkach przypominają schizofrenię. Chorzy zatruci neurotoksynami najczęściej poddawani są leczeniu psychiatrycznemu, a wynikiem tego jest pogorszenie stanu ogólnego i dodatkowo uzależnienie od leków psychotropowych.

Neurotoksyna grzybicza o budowie zbliżonej do hormonu przysadki mózgowej (TSH) może z łatwością rozregulować cały układ hormonalny człowieka, ale przede wszystkim tarczycę. Toksyna ta nie uzyskała dotychczas swojej nazwy.

8. Wnioski dla nas

Z przedstawionych informacji nasuwają się trzy oczywiste wnioski:

1.   Naturalnym środowiskiem życia drożdżaków Candida jest jelito grube i wykrycie ich w kale nie świadczy o chorobie; po prostu nie świadczy o niczym.
2.   Drożdżaki Candida są oporturiistami [(wygodnictwo) - postępowanie adekwatne do zaistniałej sytuacji;
i najadę na celu odniesienie korzyści bez osobistego zaangażowania.] i w związku z tym nie atakują organizmu człowieka. Żeby niegroźne drożdżaki Candida mogły przeistoczyć się w groźne pasożyty, muszą mieć stworzone odpowiednio warunki, ti. istnienie pożywki w postaci martwiczych lub osłabionych komórek, przy jednoczesnej niewydolności systemu odpornościowego. Ta istotna informacja powinna wytyczyć nowy kierunek leczenia grzybic, który powinien polegać nie tylko na eliminacji grzyba z organizmu, ale przede wszystkim na wzmacnianiu systemu odpornościowego.
3.   Nie należy leczyć symptomów oddziaływania toksyn grzybiczych na organizm chorego, ponieważ nie są one samoistnymi chorobami, lecz jedynie przemijającymi objawami kumulacj tych toksyn w krwi. Jedynym rozsądnym przedsięwzięciem w tej sytuacji jest podjęcie działań wspomagających organizm w naturalnym eliminowaniu toksyn przez narządy i układy wydalnicze: nerki, przewód pokarmowy, układ oddechowy i skórę.

Natomiast zabijanie grzybów przy zastosowaniu antybiotyków grzybobójczych jest pozbawione jakiegokolwiek sensu, bowiem w sprzyjających warunkach - istnieniu pożywki i niewydolności systemu odpornościowego - potrafią one odrosnąć w ciągu 2-3 tygodni. Wyraźną poprawę funkcjonowania systemu odpornościowego obserwuje dopiero po upływie 6 miesięcy intensywnego leczenia. Od tego też momentu stwierdzam wyraźne postępy w leczeniu i likwidacji grzyba Candida.

Rozdział 3
Drożdżyca jelita grubego

Drożdżyca jelita grubego to stan nierównowag ilościowej drobnoustrojów jelita grubego, w którym drożdżaki odgrywają rolę dominująca nad innymi mieszkańcami tego środowiska.
W normalnych warunkach drożdże Canidida zajmują niewielką przestrzeń w środowisku jelita grubego, gdzie rywalizują z pozostałymi drobnoustrojami o cukry proste, którymi się odżywiają. Zatem ilość drożdżaków w jelicie grubjm zależna jest od dwóch zasadniczych czynników:

1.ilości cukrów prostych w masie kałowej,
2.ogólnej ilości innych mieszkańców tego środowiska, najczęściej bakterii, które także odżywiają się cukrami prostymi i konkurują z drożdżakami o pożywienie.

1 Cukry proste jako pożywka drożdżaków

Żeby zrozumieć istotę rozwoju drożdżycy występującej wskutek pojawienia się w większej ilości cukrów prostych w jelicie grubym, musimy wyjaśnić sobie, co to są owe cukry proste. Są to nie wymagające trawienia jednocukry, głównie glukoza i fruktoza, które w postaci niezmienionej wchłaniają się w jelicie cienkim, natomiast cukry złożone, by mogły być wchłonięte, muszą zostać strawione do postaci cukrów prostych. Proces trawienia cukrów złożonych, np. sacharozy [Biały cukier, sacharoza - dwucukier produkowany na skaJę przemysłowy z buraków cukrowych lub trzciny cukrowej, składający się z jednocukrow - glukozy i fruktozy.] i skrobi, rozpoczyna się w jamie ustnej podczas żucia pokarmu w wyniku działania enzymu amylazy ślinowej wydzielanej przez ślinianki. W żołądku trawienie cukrów zostaje czasowo zablokowane. Dalszy proces trawienia odbywa się w dwunastnicy, gdzie skrobia poddana jest działaniu enzymu trzustkowego alfa-amylazy, który rozkłada ją najpierw do dwucukrów - sacharozy, laktozy, maltozy, a w następnej kolejności do cukrów prostych - glukozy, fruktozy, trehalozy, galaktozy i mannozy.
Cukry proste wchłaniane są w jelicie cienkim (czczym i krętym) i przenikają z krwią do wątroby. W wątrobie odpowiednie enzymy przekształcają wszystkie cukry w glukozę, która dalej naczyniami krwionośnymi rozprowadzana jest do wszystkich komórek organizmu i wykorzystywana jako źródło energii, lub przekształcana w glikogen, który gromadzi się w wątrobie, stanowiąc: rezerwę dającą się pełni wykorzystać jako źródło energii życiowej.

W związku z tym, że przewód pokarmowy jest doskonale przygotowany do trawienia i wchłaniania cukrów prostych, to w masie kałowej występują one w ilościach niewielkich, niemalże symbolicznych, i w żaden sposób nie mogą wpłynąć na nadmierny rozwój drożdżaków. Oczywiście sytuacja ta ma miejsce w przypadku prawidłowego trawienia cukrów złożonych (wydzielania przez trzustkę odpowiedniej ilości amylazy) oraz dobrego ich wchłaniania już jako cukrów prostych w jelicie cienkim. Toteż w normalnych warunkach nawet zjedzenie garści białego cukru nie powinno spowodować rozchwiania równowagi drobnoustrojów jelita grubego, ponieważ ów cukier do jelita grubego po prostu nic powinien dotrzeć. O co zatem chodzi z tymi cukrami prostymi będącymi pożywką drożdżaków?

Cukry proste w jelicie grubym w ilościach pozwalających na nadmierny rozwój drożdżaków mogą pojawić się z trzech zasadniczych powodów.

1.   niedokładnego pogryzienia i żucia pokarmu uniemożliwiającego strawienie owoców i produktów skrobiowych, co uniemożliwia ich wchłonięcie w jelicie cienkim, w wyniku czego cukry proste przedostają się do jelita grubego,
2.   nadmiernej podaży cukrów złożonych, tj. cukru buraczanego (sacharozy) oraz produktów skrobiowych, co prowadzi do niedokładnego ich trawienie do cukrów prostych, wywołując tym samym zaburzone ich wchłanianie w jelicie cienkim, w wyniku czego cukry proste przedostają się do jelita grubego,
3.   chorób żołądka, jelita cienkiego, narządów trawiennych i związanych z nimi problemów trawiennych, w wyniku których cukry proste przedostają się do jelita grubego.

2. Przyczyny drożdżycy jelita grubego

Ponieważ drożdży ca jelita grubego wywiera niekorzystny wpływ na funkcjonowanie całego organizmu, to warto dokładnie zapoznać się z najważniejszymi czynnikami mającymi wpływ na powstanie tej choroby, którymi są:

1.   spożywanie nadmiernej ilości cukrów prostych i złożonych,
2.   potykanie pożywienia bez dokładnego pogryzienia go,
3.   stosowanie leków wpływających na zmniejszenie ilości wydzielanych soków żołądkowych i na obniżenie ich kwasotv,
4.   przyjmowanie antybiotyków, sulfonamidów i chemicznych preparatów farmaceutycznych w ostrych i przewlekłych chorobach infekcyjnych oraz stosowanie chemioterapii i radioterapii w procesie leczenia chorób nowotworowych,
5.   przyjmowanie preparatów hormonalnych oraz hormonalnych środków antykoncepcyjnych.

3. Wpływ ilości drożdżaków na środowisko jelita grubego

Populacja bakterii jelitowych jest dziesięciokrotnie większa niż liczebność wszystkich komórek organizmu i składa się aż z 400 różnych gatunków. Można zatem łatwo zdać sobie sprawę z wag i wpływu, jaki te mikroorganizmy mają na stan naszego zdrowia.
Wszystkie żywe bakterie w jelitach pozostają w stosunku do siebie albo w antagonizmie [przeciwieństwo; wzajemne zwalczanie się.], albo w symbiozie [ścisłe współżycie gatunków przynoszące korzyści każdej ze stron.], albo w oportunizmie.
Z bakteriami dobroczynnymi dla zdrowia człowiek wchodzi w związek symbiotyczny, gdyż dostarcza drobnoustrojom potrzebnego im pożywienia, a one „w zamian" wytwarzają kwaśną chemiczną barierę chroniącą przed wnikaniem i rozmnażaniem się bakterii patologicznych i grzybów. Ponadto bakterie symbiotyczne unieszkodliwiają toksyczne związki chemiczne obecne w treści pokarmowej, neutralizują niezwykle szkodliwe substancje zwane wolnymi rodnikami tlenowymi oraz produkują związki chemiczne o charakterze antybiotyków przeciwbakteryjnych, przeciwgrzybiczych i niszczących wirusy.

Mikroflora jelit posiada niezwykłą zdolność do utrzymywania stabilnego składu (homeostazy), mimo stałego oddziaływania na nią wielu czynników zewnętrznych. Stabilność ta ma olbrzymie znaczenie w utrzymaniu przewodu pokarmowego, a tym samym całego organizmu w stanie zdrowia. Obecność przyjaznych drobnoustrojów z grupy Lacuobacillus addophüus i Bifidobacterium bifidum przywartych do nabłonka jelitowego powoduje, że drożdżaki Candida nie mogą się łatwo do niego przytwierdzić, przeistoczyć w grzyby i wnikać w głąb ściany jelit, doprowadzając do zakażenia całego organizmu.
Niekorzystne zaburzenia prawidłowego składu flory bakteryjnej jelit, nazywane dysbakteriozą lub dysbiozą, pojawiają się wtedy, gdy przestaje ona pełnić funkq'ę ochronną przed rozmnażaniem się w obrębie jelit bakterii chorobotwórczych i grzybów. Z tym zjawiskiem mamy najczęściej do czynienia w trakcie stosowania terapii antybiotykami, gdy zniszczone zostają nie tylko bakterie chorobotwórcze wywołujące infekcję, ale także te przyjazne dla naszego zdrowia.

4.  Wpływ drożdżycy Jelita grubego na zatrucie organizmu

Charakterystycznym objawem drożdżycy jelita grubego są wzdęcia, które tworzą gazy będące efektem fermentacji alkoholowej drożdżaków Candida. W sytuacji, gdy nie mogą one opuścić jelita grubego w postaci wiatrów, na przykład w zaparciach lub gdy nie wypada puszczać „bąków" w towarzystwie - ciśnienie w jelicie grubym wymusza transport tych gazów do krwiobiegu, wtedy organizm stara się wydalić je drogą oddechową, co objawia się nieprzyjemnym zapachem z ust, a nierzadko całego ciała.
Toksyny i metabolity fermentacji alkoholowej (alkohol etylowy, aldehyd octowy i formaldehyd), wchłonięte do krwiobiegu, mogą przyczynić się do wystąpienia przewlekłego zapalenia wątroby, pęcherzyka żółciowego i trzustki. Niewydolność pracy trzustki może prowadzić do zakłócenia produkcji insuliny i wydzielania enzymów trawiennych, co objawia się zaburzeniami trawienia, przyswajania węglowodanów, białek i tłuszczów oraz upośledzonym wytwarzaniem energii z glukozy i kwasów tłuszczowych.

Wszystkie substancje toksyczne produkowane przez drożdźaki przedostają się z krwią do wątroby, gdzie muszą zostać zneutralizowane i oczyszczone. Toksyny te blokują dostęp do komórek wątroby innym substancjom odpadowym powstającym w trakcie normalnej przemiany materii. W procesie neutralizacji toksyn wydzielanych przez drożdżaki organizm musi zużyć własne enzymy oraz tlen służący do utleniania (spalania) składników odżywczych na potrzeby energetyczne organizmu. W efekcie tego dochodzi do korzystnego dla drożdżaka obniżenia temperatury ciała, często znacznie poniżej 36,6 °C, co wpływa na spadek odporności organizmu wskutek zmniejszenia aktywności krwinek białych, a także wywołuje dokuczliwe marznięcie, najczęściej odczuwane w kończynach, nawet w upalne dni.

Kumulacja substancji toksycznych prowadzi do zaburzenia funkcji nie tylko narządów wewnętrznych, ale także całego organizmu. Wpływa niekorzystnie na procesy: trawienia, przyswajania składników odżywczych, wytwarzania energii, usuwania zbędnych produktów przemiany materii, ochrony przed infekcjami oraz przed negatywnymi czynnikami środowiska zewnętrznego, a także na regenerację tkanek krwi, tkanki łącznej, tkanek gruczołów wydzielania wewnętrznego oraz komórek układu nerwowego.
W ten oto sposób lawinowo narasta ilość nie wydalonych toksyn i dochodzi do toksemii, czyli zatrucia organizmu.

5. Niedobór witamin spowodowany drożdżycą Jelita grubego

Trzeba wiedzieć, że bakterie acidofilne jelita grubego produkują z błonnika wszystkie witaminy, prócz C. W przypadku, kiedy mamy do czynienia ze zmniejszeniem ilości tych przyjaznych dla nas bakterii, a nadmiernym wzrostem ilości drożdżaków, zostaje zaburzony proces wytwarzania tych witamin, na skutek czego zaburzone zostaje funkcjonowanie wszelkich procesów metabolicznych organizmu. Skoro na to nałożą się objawy niedoboru witamin spowodowane niewłaściwym odżywianiem oraz niedostateczne ich wchłanianie w jelicie cienkim, w efekcie mamy zaburzenie pracy systemu odpornościowego i związany z nim brak odporności.

6. Objawy droźdżycy jelita grubego

Objawy nadmiaru droźdżaków w jelicie grubym są specyficzne i stosunkowo łatwe do zdiagnozowania Do typowych objawów droźdżycy jelita grubego należą:
■ silne gazy i wzdęcia całego brzucha
■ przelewania i bulgotania w jelitach
■ nieokreślone bóle brzucha pojawiające się najczęściej w obrębie lewego i prawego dołu biodrowego
■ charakterystyczny stolec, na początku twardy, jakby zaczopowany, a potem rozluźniony, aż do wodnistej, cuchnącej biegunki
■ tzw. delikatny żołądek, czyli reakcja po zjedzeniu pewnych produktów objawiająca się pojedynczymi, piekącymi, luźnymi stolcami lub średnio nasiloną biegunką
■ nieprzyjemne, okresowo pojawiające się nieokreślone parcie na stolec, występujące tuż po wypróżnieniu, mogące utrzymywać się kilka godzin.

Leczenie drożdżycy jelita grubego

Leczenie wszystkich odmian grzybic wywołanych przez grzyby Candida musi polegać na wyeliminowaniu źródła ich powstania. Źródłem tym jest zachwianie równowagi drobnoustrojów jelita grubego na korzyść droźdżaków Candida.
W leczeniu droźdżycy jelita grubego nie stosujemy żadnych środków farmakologicznych. Jedyne, co powinniśmy zrobić, to wprowadzić następujące przedsięwzięcia pozwalające odzyskać stabilność (homeostazę) składu mikroflory jelita grubego:

1.   Dokładnie gryźć i przeżuwać pokarm.
2.   Nie popijać pokarmu w celu jego połknięcia.
3.   Wyeliminować z pożywienia słodycze oraz produkty oczyszczone z błonnika, głównie: białą mąkę, biały ryż oraz obrane, ugotowane ziemniaki, a także frytki ziemniaczane.
4.   O ile jest to możliwe, nie stosować antybiotyków przeciwbakteryjnych i innych chemicznych substancji farmaceutycznych (alternatywą są leki homeopatyczne i ziołowe).
5.   Zwiększyć w pożywieniu ilość błonnika roślinnego.
6.   Zastosować probiotyki przywracające równowagę mikroflory jelitowej (rozdział 29, str. 145).

Rozdział 4
Grzybica ogólnoustrojowa

Ggrzybicą ogólnoustrojową należy nazwać stan osłabienia systemu odpornościowego, w którym przestaje on pełnić swoją rolę ochronną przed rozwojem zakażenia grzybiczego, a choroba obejmuje stopniowo kolejne narządy wewnętrzne organizmu. Właśnie w takim stanie osłabienia nieszkodliwy drożdżak Candida przeistacza się w agresywnego, patologicznego grzyba-pasożyta.

Grzybicze zakażenia ogólnoustrojowe są niesłychanie niebezpieczne, gdyż w początkowej fazie rozwoju ukrywają się pod maską innych chorób i traktowane są przez medycynę akademicką jako odrębne i samodzielne schorzenia - nerwice, alergie, przewlekłe zapalenie zatok przynosowych, refluks żołądkowo-przełykowy bądź dwunastruczcHżołądkowy, zespół jelita drażliwego, grzybice paznokci czy też skóry, i tak dalej, i dalej.
Proces leczenia grzybicy ogólnoustrojowęj jest długotrwały i wymaga wielu wyrzeczeń, ale wyleczenie tej podstępnej i niezwykle niebezpiecznej choroby jest możliwe!

1. Grzyby wywołujące zakażenie ogólnoustrojowe

Zakażenie ogólnoustrojowe wywołuje najczęściej grzyb Candida albicans, jednak z roku na rok wzrasta liczba zakażeń wywołanych przez inne gatunki grzybów Candida, takie jak Candida glabrata, Candida tropicalis i Candida crusei
Źródłem pierwotnym zakażenia grzybem Candida jest z reguły jelito grube, choć zakażenie może pochodzić z innego miejsca W sprzyjających warunkach grzybnia rozrasta się, przerasta wszystkie tkanki i narządy organizmu żywiciela, oprócz okostnej. Nie ma różnicy w objawach klinicznych, wywołanych przez poszczególne gatunki grzybów Candida, a te, jakie się zauważa, wynikają z drogi i szybkości rozprzestrzeniania się zakażenia, a przede wszystkim stanu systemu odpornościowego organizmu i bezpośrednio z tym związanej osobistej predyspozycji do zachorowania.

2. Czynniki sprzyjające rozwojowi grzybicy ogólnoustrojowej

Najistotniejszy wpływ na rozwój grzybicy ma sposób odżywiania się. Nieprawidłowe żywienie albo niedożywienie może spowodować przemijające lub przewlekłe zaburzenia odporności organizmu. Mam tu na myśli niedobór w organizmie wszystkich składników odżywczych lub pojedynczych składników spowodowany ich niską podażą w pożywieniu - białek, węglowodanów, tłuszczów, błonnika roślinnego, witamin i związków mineralnych. Do tego mogą dołączyć także zaburzenia ich wchłaniania w jelitach spowodowane różnymi czynnikami np.: niestrawnością, zaburzeniami w wydzielaniu soków trawiennych przez żołądek, trzustkę i wątrobę, itd.

Tutaj nasuwa się niby oczywisty wniosek: skoro grzyby Candida odżywiają się aminokwasami, nie cukrami, to zjedzenie garści białego cukru nie wpływa na wzrost grzybów. Otóż nie! Ten sposób myślenia jest próbą zaakceptowania swojej skłonności do jedzenia nadmiernej ilości węglowodanów. Jeśli ktoś permanentnie nadużywa jedzenia cukru i jego przetworów, a także wysoko przetworzonych produktów skrobiowych, to tym samym naraża się na rozwój drożdżycy i później grzybicy! Drożdżycy dlatego, że produkty wysoko przetworzone nie zawierają błonnika stanowiącego niezbędne podłoże do hodowli bakterii acidofilnych w jelicie grubym, a spadek liczby tych bakterii powoduje niedobór produkowanych przez nie witamin. Na domiar złego - w procesie metabolizmu cukrów powstają toksyczne produkty przemiany materii, a ich wydalenie wymaga udziału dużej ilości witamin i minerałów. Ponieważ produkty wysoko przetworzone nie zawierają dostatecznej ilości witamin, organizm jest zmuszony sięgnąć po nie do rezerw zmagazynowanych w wątrobie, a jeśli tych rezerw nie ma - zabiera witaminy i minerały z rezerw tkankowych. W efekcie niedoboru witamin i minerałów w tkankach pojawiają się komórki nie w pełni ukształtowane, osłabione, bardziej podatne na enzymatyczny atak grzyba Candida, niż komórki zdrowe, zaś spadek odporności spowodowany niedoborem witamin eliminuje ostatni czynnik zapobiegający rozwojowa tego grzyba.

Ponadto grzybiczemu zakażeniu ogólnoustrojowemu sprzyja przewlekłe oddziaływanie stresu wpływającego destrukcyjnie na system odpornościowy, w związku z czym osoby żyjące w permanentnym stresie psychicznym są bardziej podatne na rozmaite choroby, w zwalczanie których układ odpornościowy jest szczególnie mocno zaangażowany,

3. Etami rozwoju grzybicy ogólnoustrojowej

Objawy grzybicy ogólnoustrojowej nie trwają permanentnie, lecz pojawiają się okresowo jako wynik zaostrzenia choroby, na przykład w trakcie i po kuracji antybiotykowej, jako efekt diety bogatej w oczyszczone węglowodany oraz przy każdym osłabieniu systemu odpornościowego. Po ustąpieniu podstawowych objawów chorobowych, organizm zaczyna odrabiać straty i pewną część grzybów likwiduje, a część pozostaje jako ślad infekcji ogólnoustrojowej, z którą w danej chwili organizm nic był w stanie walczyć i wygrać tej walki.

W ten sposób każde zaostrzenie objawów grzybicy wpływa - krok po kroku - na systematyczne przerastanie organizmu grzybnią grzyba Candida.

W procesie rozwoju infekcji ogólnoustrojowej wywołanej przez grzyby Candida można wyróżnić pięć charakterystycznych etapów.

Etap I

Wystarczy chwilowe osłabienie systemu odpornościowego i powstanie osłabionych komórek w tkance błony śluzowej jelita grubego, by drożdżaki Candida zakiełkowały, rozrosły się w grzybnię i zapo-czątkowały proces chorobowy, zwany grzybicą jelita grubego.
Jest to niejako preludium grzybicy ogólnoustrojowej, bowiem wyłomy poczynione przez grzyby w ciągłości błony śluzowej stanowią wrota zakażenia, przez które do krwiobiegu wnikają drobnoustroje jelita grubego, w tym oczywiście drożdżaki Candida.
Dopóki system odpornościowy nie jest zanadto obciążony zwalczaniem infekcji przebiegającej w innym miejscu organizmu, dopóty organizm, poprzez rozszerzenie drobnych naczyń krwionośnych, (zmieniających barwę śluzówki z matowej na żywo czerwona) gromadzi w pobliżu wrót zakażenia dużą liczbę białych krwinek, które niszczą drobnoustroje w miejscu zakażenia, nie dopuszczając do zakażenia nimi całego organizmu.
Ten niezwykle istotny etap pokonania bariery oddzielającej środowisko przewodu pokarmowego od organizmu i przekształcenia się pożytecznego w gruncie rzeczy komensalnego drożdżaka w agresywnego grzyba-pasożyta z reguły przebiega równoległe z drożdżycą jelita grubego, w związku z czym objawy owej drożdżycy (rozdział 3, str. 17) należy uznać jako zainicjowanie grzybicy ogólnoustrojowej.

Etap II

W tym etapie, wykorzystując chwilowe osłabienie organizmu, drożdżaki Candida przedostające się przez wrota zakażenia (najczęściej w jelitach), nie napotykając oporu ze strony systemu odpornościowego, są zabierane z prądem krwi i roznoszone po całym organizmie, gdzie szukają dogodnego miejsca do zakiełkowania i przeistoczenia się w grzyby.

Choć nie u wszystkich chorych objawy są jednakowe i te same, to we wstępnym okresie rozwoju grzybicy ogólnoustrojowej najczęściej pojawiają się:
■ pleśniawki jamy ustnej
■ zakażenie układu moczowego
■ grzybicze zapalenie pochwy
■ nasilone objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS)
■ wysypki skórne i trądzik
■ alergie: pokarmowe, na kurz, pleśnie i popularne środki chemiczne używane w gospodarstwie domowym oraz na substancje chemiczne zawarte w aerozolach, a. także na zapach tanich perfum
■ skłonność do przeziębień, zapaleń gardła i angin
■ suchy kaszel
■ częste zapalenia oskrzeli
■ przewlekły nieżyt zatok obocznych nosa
■ zapalenia płuc na tle grzybiczym (najczęściej błędnie rozpoznawane jako bakteryjne, a zastosowane antybiotyki przeciwbakteryjne przyspieszają rozwój grzybicy ogólnoustrojowej).

W tym etapie mogą wystąpić także pozornie nie powiązane ze sobą objawy, np.:
■ bóle głowy
■ migreny
■ bóle mięśni i ścięgien
■   zespół przewlekłego zmęczenia
■ grzybica paznokci
■ łuszczyca
■   bóle reumatyczne.

Niestety, wszystkie schorzenia występujące w drugim etapie ekspansji pasożytniczych grzybów traktowane są przez medycynę oficjalną jako odrębne, nie powiązane z sobą choroby.

Etap III

Jest to etap rozwoju grzybicy ogólnoustrojowej, w którym, wykorzystując kolejne osłabienie systemu odpornościowego, z drożdżaków kiełkujących w różnych miejscach organizmu rozrastają się grzybnie emitujące do organizmu toksyczne produkty przemiany materii, podtruwające mózg.

Charakterystyczne w tym etapie jest występowanie objawów ze sfery psychiki, takie jak:
■  zaburzenia koncentracji i brak możliwości skupienia uwagi
■  utrata nabytych zdolności, np. gry na instrumentach
■ nienadążanie za tokiem myśli naszych rozmówców
■ wypadanie słów
■ niezrozumienie zdań i zastopowanie ich innymi znaczeniami  roztargnienie i zapominalskość
■ niczym nieuzasadniona złość
■ agresja w stosunku do otoczenia
■ trudności w zapamiętywaniu i zaniki pamięci
■ myśli o śmierci
■ głęboka depresja i myśli samobójcze
■ stany lękowe i nerwowość
■ fobie
■ bezsenność
■ koszmary senne
■ chrapanie i zaburzenia oddychania, tzw. bezdechy.

Najczęściej z powodu nasilania się wymienionych objawów chorzy są poddawani leczeniu psychiatrycznemu. Standardowo rozpoznaje się u nich zespół maniakalno-presyjny, psychozy, a także schizofrenię. Często chorzy są z tego powodu hospitalizowani. Stosowane jest oczywiście leczenie objawowe - preparaty uspokajające, przeciwdepresyjne, itp.

Etap IV

W tym etapie rozwoju schorzenia najczęściej zaburzona jest praca narządów wewnętrznych oraz funkcje gruczołów wydzielania wewnętrznego. Często dominującymi są objawy ze strony przewodu pokarmowego, jak wzdęcia, gazy, wymioty, biegunki lub zaparcia stolca Zespół przewlekłego zmęczenia może być tak nasilony, że często chory nie jest zdolny do wykonywania jakiegokolwiek wysiłku fizycznego i psychicznego, a w skrajnych wypadkach nie jest w stanie utrzymać głowy na odpowiednim poziomie. Moga także pojawiać się wysypki skórne pod różną postacią i o różnym nasileniu. Ilość komórek drożdży we krwi może być tak duża, że są w stanie zablokować krwionośne naczynia włosowate. Obrazem tego może być toksemia organizmu, a jej objawami obniżenie temperatury ciała, zimne poty. niemiarowość i przyspieszenie pracy serca (tachykardia), uczucie duszności, przyśpieszenie oddychania (hiper-wentylacja) oraz napady lęku.
W tym etapie zazwyczaj radykalnie spada wydolność systemu odpornościowego. Organizm staje się niemal całkowicie bezbronny, podatny na infekcje wirusowe i bakteryjne.

Etap V

Ten etap zwany jest posocznicą drożdżakową lub sepsą*. Zakażenie obejmuje wszystkie narządy wewnętrzne i nawet po podjęciu działań diagnostycznych oraz intensywnego leczenia polegającego na zniszczeniu grzyba Candida albicans, a także wzmocnieniu sił odpornościowych organizmu, połowa przypadków kończy się śmiercią.

*1.   Charakterystycznym etapem w procesie ekspansji grzybów Candida jest drożdżyca jelita grubego przyczyniająca się do pokonania bariery ochronnej organizmu, jaką jest błona śluzowa przewodu pokarmowego, co umożliwia drożdżakom Candida wniknięcie do krwiobiegu i zakażenie całego ustroju, zapoczątkowując proces zagrzybiania, zwany grzybicą ogólnoustrojową.
2.   Drugi wniosek wypływa bezpośrednio z pierwszego. Otóż wystąpienie objawów grzybicy w jakimkolwiek miejscu organizmu należy uznać, za objaw grzybicy ogólnoustrojowej.

Podsumowując: miejscowe leczenie objawów grzybicy - bez usunięcia grzybicy ogólnoustrojowej - jest pozbawione sensu.


Rozdział 5
Leczenie grzybicy ogolnoustrojowej

W czasie wielu lat trwania procesu rozwoju grzybicy stosunkowo często dochodzi do trwałego upośledzenia funkcjonowania narządów wewnętrznych. Z tego powodu im szybciej wdroży się leczenie przeciwko grzybicy, tym szybsze Ijędzic powracanie do zdrowia i mniejsze uszkodzenia poszxyygólnyeh narządów wewnętrznych. Ogólnie rzecz ujmując, proces leczenia grzybicy ogolnoustrojowej powinien więc polegać na:

1.   zlikwidowaniu drożdżycy jelita grubego (rozdział 3, sir. 17),
2.   zlikwidowaniu wytworzonych przez grzyby w błonic" śluzowej przewodu pokarmowego nadżerek, będących wrotami zakażenia organizmu, m.in. przez drożdżaki Candida,
3.   wzmocnieniu systemu odpornościowego,
4.   usunięciu z organizmu grzybów za pomocą preparatów opartych na surowcach naturalnych, natomiast w sytuacjach kryzysowych - za pomocą środków farmakologicznych.

1. leki wzmacniające system odpornościowy

W celu wzmocnienia systemu odpornościowego proponuję zastosować Miksturę oczyszczającą (rozdział 31, str. 152) oraz następujące naturalne leki:

1.   Cynk (chelat)* >> 1 raz dziennie 20 - 30 mg wieczorem (cynk firmy Walmark >> 2 - 3 tabletki dziennie, lub cynk firmy Starlife >> 1 - 2 tabletki dziennie).
2.   Selen (chelat) >> 1 raz dziennie 100 mikro g wieczorem (selen firmy Walmark >> 2 tabletki dziennie, lub selen firmy Starlife  >> 2 tabletki dziennie).
* 1/4 szklanki przegotowanej wody i doprowadzić do wrzenia. Wsypać 1 czubata łyżeczkę sproszkowanego ziela skrzypu polnego i dalej podgrzewać doprowadzając prawie do wrzenia przez okres 15-20 minut. Pić jedną szklankę odwaru rano i drugą wieczorem.

Krzem odgrywa bardzo ważną mię jako składnik kości, a także moczu, gdzie pełni rolę koloidu zapobiegającego wytrącaniu się składników krystalicznych w drogach moczowych. Rośliną zawierającą największą ilość krzemu jest skrzyp polny, który ma działanie moczopędne silniejsze od wielu znanych środków farmaceutycznych, i dlatego chętnie i często wykorzystuję jej odwar do wspomagania usuwania z organizmu toksyn. Krzem ma duże znaczenie w procesach regeneracyjnych, wpływa na metabolizm kolagenu (białka tkanki łącznej), a w konsekwencji na gojenie się ran i odbudowę kości. Część krzemionki gromadzi się w trzustce, skórze i krwinkach czerwonych, natomiast reszta stanowi tzw. postać czynną. Krzemionka w naczyniach krwionośnych, a zwłaszcza kapilarnych, przeciwdziała ich nadmiernej łamliwości, pękaniu, zmniejsza ich przepuszczalność przyczyniając się w sposób pośredni do zmniejszania obrzęków związanych z zaburzeniami krążenia. Ponadto krzem opóźnia proces starzenia się, poprawia stan włosów i paznokci, uaktywnia pracę systemu odpornościowego, poprawia mineralizację kości i zębów. Ma także działanie regulujące przemianę materii.

6.   Zespół witaminowo-mineralny Life pack Senior fumy Vision IPG >> 2 razy dziennie 1 kapsułkę lub Vita-Min mułtiple sport firmy Olimp >> 1 raz l kapsułkę witamin rano + 1 raz 1 kapsułkę minerałów wieczorem, albo Vita-Min plus firmy Olimp >> 1 raz dziennie 1 kapsułkę rano lub Fuli spectrum firmy Calivita >> 1 raz dziennie 1 kapsułkę.

7. Przeciwutleniacze roślinne TeGreen firmy Rharmanex 1 raz dziennie 1 kapsułkę lub Antiox firmy Vision IPG >> 2 razy dziennie 1 kapsułkę, albo Bio-Pycnogenol firmy Pharma-Nord >> 3 razy dziennie 1 - 2 tabletki.

Uwaga! Wymienione powyżej preparaty należy stosować w pełnej dawce przez pierwszy rok terapii, potem przez następne dwa lata w dawkach profilaktycznych, tj. zalecanych przez producenta.

2. Preparaty o grzybobójczym działaniu ogólnoustrojowym

W celu przeprowadzenia kuracji, należy wybrać jeden z niżej przedstawionych preparatów grzybobójczych i stosować w dawkach leczniczych przez okres 7 miesięcy. Po tym okresie polecam wymienić preparat na inny i stosować w pełnej dawce do zakończenia 1 roku leczenia. W drugim i trzecim roku leczenia, kierując się przebiegiem i szybkością procesu zdrowienia, należy okresowo (średnio co 7 miesięcy) dokonywać wymianu preparatu na inny i stosować w zmniejszonych dawkach profilaktycznych.

1. Detox firmy Vision UXj (oparty na bazie wilcacory) o 3 razy dziennie 1 kapsułkę (1 kapsułka - 387,5 mg).

Detox w leczeniu grzybicy jest najchętniej używanym przeze mnie preparatem, cechującym się wysoką skutecznością działania Należy włączać go bardzo ostrożnie, ze względu na niebezpieczeństwo kumulacji w organizmie toksyn powstających wskutek rozpadu grzybni. W ciągu pierwszych kilku dni należy stosować o 1 kapsułkę dziennie.

Następnie przez kilka dni 2 razy dziennie 1 kapsułkę rano i wieczorem, następnie  3 razy 1 kapsułkę, aż do zakończenia 7 miesiąca leczenia.

DetoxT wykazuje silne działanie przeciwgrzybicze, przeciw-bakteryjne, przeciwwirusowe, wzmacniające system odpornościowy, oczyszczające organizm z toksyn, antyoksydacyjne, ściągające, moczopędne i żółciopędne. Preparaty z wilcacoty uważam za najbardziej efektywne w zwalczaniu grzybicy. Dodatkową ich zaletą jest to, że bardzo skutecznie usuwają z organizmu martwe części zniszczonego organizmu grzyba.

2.   Pau' d Arco firmy Starlife (oparty na bazie pau d arco, la pacho)

3 razy dziennie 2 kapsułki (1 kapsułka - 500 mg). Związki roślinne czarciego pazura wykorzystuje się głównie w produkcji preparatów do zwalczania infekcji pasożytniczych i grzybiczych. Lapacnol (aktywny składnik czarciego pazura) może tyć stosowany nawet w leczeniu nowotworów złośliwych. Związki chemiczne zawarte w tej roślinie obniżają poziom cukru w krwi, są również świetnym środkiem ułatwiającym trawienie, ponadto działają krwiotwórczo dzięki dużej zawartości żelaza. Preparaty wyprodukowane na bazie tej rośliny wykazują działanie detoksykacyjne; oczyszczają krew i narządy wewnętrzne od nadmiaru toksyn, wzmagają odporność organizmu zmuszając go de facto do walki z chorobą. Dlatego jego działanie jest tak szybkie i skuteczne. Naukowcy stwierdzili, że preparaty Pau d' Arco nie wykazują działań ubocznych, więc wykorzystuję je chętnie w każdej grupie wiekowej w leczeniu grzybicy połączone] z równoczesnym zakażeniem pasożytami jelitowymi.

3.   Candida Clear firmy Now (preparat złożony) >>  2 razy dziennie 2 kapsułki podczas posiłków.

Preparat jest unikalną formułą, starannie zaprojektowaną dla uwolnienia organizmu od grzybów Candida albicans.

4.   Paraprotex firmy Calivita (preparat złożony)  dawkowanie:
■   1-3 dzień kuracji >> 1 tabletka na czczo, popita szklanką wody,
■   4-6 dzień kuracji >> 1 tabletka rano na czczo, 1 tabletka wieczorem,
■   7-9 dzień kuracji  >> 1 tabletka rano na czczo, 1 tabletka przed obiadem. 1 tabletka wieczorem,
■   10-12 dzień kuracji >> 1 tabletka rano na czczo, 1 tabletka przed obiadem, 2 tabletki wieczorem,
■   13-15 dzień kuracji >> 2 tabletki rano na czczo, 1 tabletka przed obiadem, 2 tabletki wieczorem,
■   16 - ty dzień i następne >> 2 tabletki rano, 2 tabletki przed obiadem, 2 tabletki wieczorem.

Po uzyskaniu istotnej poprawy, można przejść na leczenie podtrzymujące, stosując preparat 3 razy dziennie 1 tabletkę do końca 7 miesiąca leczenia.

Paraprotex zawiera składniki silnie antyseptyczne, oczyszczające, przeciwzapalne i odkażające, w związku z czym z powodzeniem stosowany jest w infekcjach grzybiczych i bakteryjnych. Przywraca właściwą homeostazę (równowagę kwaso-wo-zasadową) w organizmie, a tym samym poprawia ogólną odporność organizmu, uniemożliwiając ponowne zasiedlenie się i rozmnażanie grzybów, bakterii i pasożytów.

5. Citrosept płyn firmy Cintamani Poland >> ekstrakt z pestek grejpfruta należy przyjmować między posiłkami. Jeśli drażni on układ pokarmowy, może być przyjmowany razem z posiłkami. Podane dawki dotyczą osoby ważącej około 68 kg, więc należy je dostosować do wagi ciała i stosować następująco:

■   1-3 dzień kuracji1 >> 10 kropli 2 razy dziennie,
■   4-10 dzień kuracji >> 15 kropli 2 razy dziennie,
■   11-28 dzień kuracji >> 15 kropli 3 razy dziennie.

Potem dawkę preparatu należy zmniejszyć stosując 10 kropli trzy razy dziennie, aż do uzyskania zdecydowanej poprawy i dopiero po tym czasie preparat wymienić na inny.
Uwaga! Citrosept należy przyjmować w 100 ml soku warzywnego lub owocowego.
Citrosept jest dobrym środkiem w leczeniu grzybicy, zawierającym płynny koncentrat z pestek, miąższu i białych części grejpfruta. Jest naturalnym środkiem poprawiającym odporność organizmu. Ma działanie przeciwgrzybicze, przeciw pasożytnicze, przeciwwirusowe, a także przeciwnowotworowe.

Wspomaga. leczenie infekcji oraz przeziębień, wpływa na układ sercowo-naczyniowy, działa przeciwzapalnie i przeciwalergi-cznie. Ułatwia trawienie oraz wzmaga ruchy robaczkowe jelit, przyspiesza przemianę materii i zmniejsza łaknienie.

3. Zabiegi wspomagające leczenie grzybicy ogólnoustrojowei

Celem zabiegów wspomagających jesf uzupełnienie leczenia ogólno-ustrojowego dodatkowymi składnikami leczniczymi lub zabiegami fizyko-terapeutycznym i.

a.   Nienasycone kwasy tłuszczowe

Niezbędnym elementem kuracji przeciwgrzybiczej jest wprowadzenie do diety nienasyconych kwasów tłuszczowych, gdyż zawarte w nich kwasy tłuszczowe omega-3 maja silne własności przeciwzapalne. Zalecam więc spożywać nieoczyszczony olej z siemienia lnianego firmy Oleofarm lub oliwę z oliwek z, I tłoczenia na zimno >> 2-3 łyżki stołowe w ciągu dnia. Można również zastosować jeden z następujących preparatów:

■   Biogal (olej z ogórecznika lekarskiego) firmy Gal >> 3 razy dziennie 1 - 2 kapsułki,
■   Olej z nasion wiesiołka Grniy Gal >> 3 razy dziennie 1-2 kapsułki,
■   Oeparol firmy Agropham >>  2 - 3 razy dziennie 1 - 2 kapsułki,
■   Tran islandzki firmy Lysi >> 1-3 razy dziennie 1 łyżeczkę.

b.   Czosnek i ¡ego preparaty

Jako preparat czosnku, najczęściej polecam Czosnek ekstrakt (Allium sativum) firmy Walmark >> 1-2 kapsułki wieczorem przed snem. Dzięki jego zastosowaniu uzyskuje się doskonałe efekty w likwidacji grzybicy, bowiem związki aktywne
czosnku - allicyna i trójsiarczek dwuallilu mają niezwykle silne działanie grzybo i bakteriobójcze. Allicyna uwalnia się dopiero po zgnieceniu ząbków czosnku i jest stosunkowo nietrwała. Aby zmaksymalizować dobroczynne działanie czosnku, trzeba go zgnieść i odstawić na 10 minut. Potem można zjeść go na surowo lub po krótkim zagotowaniu.
Najbardziej polecam czosnek uprawiany na terenie Polski. Jak wspomniałem wcześniej, czosnek można jeść na surowo, pić jego wodne roztwory lub zażywać jego preparaty. Znakomitymi preparatami czosnku, które można sporządzić w warunkach domowych, są jego wodne roztwory. Oto trzy proste przepisy:

1.   Cztery ząbki czosnku posiekać, zmiażdżyć i zalać 250 ml zimnej, przegotowanej wody i odstawić na 2 - 3 godziny. Pić w ciągu dnia małymi porcjami.
2.   Cztery ząbki czosnku posiekać na drobno, zalać 250 ml wrzącej wody i odstawić na 2 godziny. Pić w ciągu dnia małymi porcjami.
3.   Cztery ząbki czosnku posiekać na drobno, zalać 250 ml wrzącej wody i gotować przez 3 minuty. Pić w ciągu dnia małymi porcjami.

Pierwszy macerat proponuję użyć w celach leczniczych, natomiast roztwór drugi i trzeci w celach profilaktycznych.

Jeśli w czasie picia maceratu czosnkowego odczuwamy pieczenie, na przykład w jamie ustnej, przełyku, żołądku, jelitach, to należy przyjąć, że przyczyną tego są mikroskopijne nie wygojone nadżerki błony śluzowej tych odcinków przewodu pokarmowego. Leczenie nadżerek tym sposobem przynosi zawsze pozytywne efekty, a przykre pieczenie ustępuje w miarę gojenia się nadżerek.

Dla pozbycia się nieprzyjemnego zapachu z ust, po wypiciu maceratu czosnkowego należy żuć zieloną natkę pietruszki lub ziarenka czarnej kawy.

c.   Lewatywa czosnkowa o działaniu grzybobójczym

Zmiażdżyć 4 duże ząbki czosnku i zalać 1 szklanką letniej, przegotowanej wody i odstawić na 2 - 3 godziny. Następnie macerat przecedzić i użyć do wykonania lewatywy. Roztwór powinien mieć temperaturę ciała. Zabieg powtórzyć kilka razy w odstępach 5 dni.

d.   Preparaty z owocu noni

Bardzo skuteczną terapią w likwidacji zaburzeń ze strony ośrodkowego układu nerwowego (mózgu), jest stosowanie preparatów opartych na bazie soku z owocu noni. Po jego spożyciu wzrasta produkcja w organizmie tlenku azotu, co stymuluje prawidłową pracę komórek układu nerwowego. Tlenek azotu jako główny neuromodulator odgrywa istotną rolę w prawidłowym przekazywaniu bodźców nerwowych w ośrodkowym układzie nerwowym (mózgu) i dzięki temu poprawia koncentrację, pamięć i zdolność uczenia się. Noni zawiera również serotoninę - neurotransmiter, który zawiaduje i przekazuje impulsy nerwowe do tkanek. Od niego zależy to, czy sygnał nenvowy wysyłany z mózgu będzie w stanic dotrzeć do odpowiednich narządów wykonawczych. Serotoninn bierze również udział w przekazywaniu bodźców i wymianie informacji między sieciami neuronów w obrębie samego mózgu, '/.byt niski jej poziom stwierdza się u osób agresywnych oraz będących w depresji.

Sok z owocu noni polecam stosować przed snem w dawce zalecanej przez producenta.

e. Preparaty oparte na bazie aloesu

Preparaty oparte na bazie aloesu łagodzą stany zapalne, wzmacniają układ odpornościowy. Stosuje się je w nieżycie żołądka i jelit, wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, wrzodzie żołądka i dwunastnicy (ponieważ zmniejszają stężenie kwasu solnego w żołądku), w stanach kurczowych mięśni, nerwobólach, bólach stawów na tle reumatycznym, w astmie oskrzelowej, chorobach oczu (zapaleniu rogówki, zmętnieniu, zmianach zwyrodnieniowych, stanach po jej przeszczepieniu, zapaleniu spojówek), w leczeniu oparzeń, owrzodzeniach skóry, pęknięciach skoty, w leczeniu ukąszeń przez owady, wysypkach, odleżynach, w chorobach przyzębia i zapaleniu błony śluzowej jamy ustnej. Preparaty z aloesu przyspieszają rekonwalescencję i odbudowę organizmu po kuracjach antybiotykowych. Należy je stosować według zaleceń producenta.

f. Odnowa biologiczna organizmu

Ważnym elementem pomocnym we wzmocnieniu systemu odpornościowego są następujące zabiegi wpływające na odnowę biologiczną organizmu. Kąpiel z imbirem i zielem skrzypu polnego

Zastosowanie tej kąpieli ma na celu uwolnienie toksyn ze skóry, dzięki występującej po niej wzmożonej potliwości.

Przepis: 3 duże garście ziela skrzypu polnego wsypać do 1 litra wody i gotować pizez 15 minut, następnie odcedzony roztwór wlać do przygotowanej kąpieli i dodać 3 - 4 łyżki sproszkowanego imbiru. Kąpiel ma działanie silnie rozgrzewające i napotne. Po kąpieli trzeba przykryć się czymś ciepłym, gdyż rozszerzone naczynia skóry sprzyjają utracie ciepła co grozi przeziębieniem.

Kąpiel z solą kamienna

Zastosowanie tej kąpieli ma na celu usunięcie z organizmu substancji toksycznych. Do przygotowanej kąpieli o temperaturze 38[sup:13p1kf7y]°[/sup:13p1kf7y] C wsypać i rozpuścić 1 kg soli kamiennej z Kłodawy. Przebywać w tej kąpieli 20 minut. Po kąpieli opłukać się z soli.

Sauna

Sauna to pomieszczenie, w którym panuje wysoka temperatura oraz wysoka lub niska wilgotność (w zależności od rodzaju sauny). W saunie spędza się od kilku do kilkudziesięciu minut. Pobyt w niej ma właściwości oczyszczające ciało z toksyn, poprawiające krążenie i wyrabiające odporność na choroby. Po pobycie w saunie zwykle bierze się kąpiel w chłodnej wodzie.

Wskazania ogólne: poprawa wydolności i ogólnego stanu zdrowia; środek hartujący przy obniżonej odporności.

Akupunktura

Akupunktura jest starożytną chińską metodą leczenia polegającą na wkłuwaniu specjalnych pełnych igieł w punkty leżące wzdłuż przebiegu tzw. meridianów i zakończeń nerwów obwodowych. Zabiegi są skuteczne w 70 - 80% przypadków objawów chorobowych. Tę metodę polecam ze względu na różnorodność wskazań leczniczych. Nakłucia działają na organizm pobudzając go i powodując ustąpienie dolegliwości na stosunkowo długi czas. Często akupunktura kojarzy się z leczeniem bólu i nikotynizmu. Tymczasem lista wskazań do akupunktury jest doprawdy imponującą, bo obejmuje takie objawy chorobowe, jak: nerwice; choroby narządu ruchu (dyskopatie, zespół bolesnego barku, mięśniotóle); choroby układu nerwowego (bóle głowy, różne nerwobóle, a zwłaszcza zapalenie nerwu trójdzielnego czy kulszowego, porażenia i niedowłady, porażenie nerwu twarzowego); choroby dróg oddechowych (zapalenie oskrzeli, astma oskrzelowa); choroby wewnętrzne (choroba nadciś-nieniowa, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy); położnictwo i ginekologia (nieregularne krwawienia miesięczne, bolesne miesiączki, wymioty ciężarnych); choroby uszu (głuchota, niedosłuch, choroba Meniera); choroby nosa i gardła; przewlekłe zapalenie zatok obocznych nosa; choroby oczu (przewlekłe zapalenie spojówek, zapalenie nerwu wzrokowego).

Akupresura

Akupresura jest metodą leczenia wywodzącą się z chińskiej medycyny ludowej, która polega na dotykaniu, uciskaniu lub opukiwaniu określonych punktów na ciele człowieka. Punkt}' te nazywają się receptorami. Są to unerwione miejsca pozostające w ścisłym związku z określonymi organami. W wyniku stosowania tej metody leczenia chorzy odczuwają przypływ energii, gdyż masowanie punktów rozluźnia ciało i likwiduje ucisk w różnych jego częściach. Naciski wpływają na obwodowy i ośrodkowy układ nerwowy pobudzając zakończenia nerwowe znajdujące się w tych miejscach, co wpływa na zmniejszenie bólu i poprawienie czynności danego narządu.

4. Picie wody

W okresie leczenia grzybicy należy codziennie pić około 2 litrów dobrej jakościowo wody, co zapobiega wzrostowi ilości toksyn w płynach ustrojowych (krwi i limfie) w procesie likwidacji grzyba i odtruwania tkanek organizmu.