Jedna z najważniejszych scen w dziejach Europy i świata – feldmarszałek Wilhelm Keitel podpisuje w Berlinie akt kapitulacji III Rzeszy. Taki był koniec niemiecko-pruskiego militaryzmu, dzięki czemu Polska przesunęła swoje granice na stare piastowskie ziemie, aż po Odrę, otrzymując państwo o zwartych granicach i de facto jednonarodowe.
Nierozwiązywalny problem państwa wielonarodowego i „okopanego” na Kresach – skończył się. Polska Jagiellońska odchodziła w przeszłość, nastawała era Polski Piastowskiej. Nad Polska przestał ciążyć odziedziczony po Zakonie Krzyżackim „pruski worek”, Niemcy stracili zdobycze jakie nabyli lub zdobyli w ciągu 700 lat. Historia zatoczyła wielkie koło.
[Red. Engelgard chyba zbyt lekko traktuje utratę Kresów, gdzie każde miasto, każdy zamek, każda wieś wręcz krzyczy polską historią. „Ukraińcy” nie zbudowali tam niczego – admin]
Na tym polegało też zwycięstwo polskiego narodu w tej wojnie. To nie naród polski przegrał tę wojnę, tylko pewna koncepcja państwa związana z okresem II RP. Ceną było znalezienie się w radzieckiej „strefie wpływów” i brak pełnej suwerenności nowego państwa, ale była to w tym czasie cena, którą trzeba było zapłacić i której nie sposób było uniknąć.
Konstrukcja prawno-międzynarodowa, na jakiej oparło się państwo polskie po 1945, okazała się trwała – III RP wyrasta wprost z tego państwa, z roku 1945, a nie z II RP, z czym z uporem nie chcą pogodzić się tzw. elity. Zamiast to uznać, walczą z historią własnego narodu i ze zdrowym rozsądkiem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz