ŹRÓDŁA RUCHU LGBT I IDEOLOGII GENDER
Współczesny ruch LGBT i ideologia gender posługują się tą samą aparaturą
pojęciową i mają wspólne cele, ale ich źródła są różne.
Ruch LGBT odwołuje się do autentycznych, negatywnych doświadczeń osób
i środowisk „nieheteronormatywnych”, które w tradycyjnej kulturze były i są
marginalizowane, a nawet dyskryminowane. Odrębną kwestią jest to, czy i w
jakim stopniu taka marginalizacja jest konieczna (o tym w dalszej części) i czy
należy ją uznać za dyskryminację, faktem jednak pozostaje, że te doświadczenia
uzasadniały poczucie indywidualnej krzywdy. Początki zorganizowanego
ruchu obrony praw osób homoseksualnych sięgają dwóch instytucji założonych
przez niemieckiego lekarza Magnusa Hirschfelda: Komitetu Naukowo-
-Humanitarnego (1897) przeciwstawiającego się karalności homoseksualizmu
oraz Instytutu Seksuologicznego (1919), którego celem była popularyzacja
kategorii „trzeciej płci” jako wrodzonej orientacji homoseksualnej. Jednak polityczna
aktywizacja środowisk LGBT i ich zaangażowanie po stronie ideologii
nowego marksizmu nastąpiły po fiasku kontrkulturowej rewolty 1968 r. i zamieszkach
w Stonewall w 1969 r. i rozpoczęła się od zorganizowanego w 1970
r. w Nowym Jorku pierwszego marszu wyzwolenia homoseksualistów (Gay Liberation
Day March).
LGBT JAKO „PROLETARIAT ZASTĘPCZY”
Marksizm jako uzasadnienie dążenia do władzy zawiera w sobie schemat
nierozwiązywalnego konfliktu oprawcy i bezbronnej ofiary, legitymizujący
prawo świadomych elit do wzniecania rewolucji w imię wyzwolenia tej ofiary
z opresji. Gdy pierwszy, kuszony perspektywą wyzwolenia z nędzy, robotniczy
proletariat odmówił poparcia dla rewolucji zbrojnej i fiaskiem zakończyły się
próby wzniecenia rewolucji w Europie Zachodniej, nowi marksiści rozpoczęli
kreowanie kolejnych konfliktów i wskazywanie kolejnych, domagających się
wyzwolenia „proletariatów zastępczych”. W perspektywie dojrzałej już teorii
krytycznej i fiaska rewolucji seksualnej lat 60., od 1969 r. do roli kolejnych „proletariatów
zastępczych” aktywizowane były kolejne środowiska L, G, B, T itd.
Ich przydatność dla idei społecznej rewolucji i podatność na wpływy marksizmu
wynikała z faktu, iż środowiska te rzeczywiście są głęboko skonfliktowane
z tradycyjnym, tzn. kulturowym społeczeństwem, które ich odmienność może
tolerować, ale nie może dopuścić do jej afirmacji i promocji, ponieważ musi to
doprowadzić do odrzucenia instytucji i zasad, które umożliwiają jego sprawne
funkcjonowanie. Konflikt między ekonomicznie wydajnym społeczeństwem a
postulatami środowisk LGBT, które chcą zniszczyć podstawy cywilizacji, ale
chcą korzystać z jej dobrodziejstw, jest konfliktem realnym. Należy jednak wyraźnie
odróżnić dwie, często mylone grupy społeczne.
Współczesny ruch LGBT i ideologia gender posługują się tą samą aparaturą
pojęciową i mają wspólne cele, ale ich źródła są różne.
Ruch LGBT odwołuje się do autentycznych, negatywnych doświadczeń osób
i środowisk „nieheteronormatywnych”, które w tradycyjnej kulturze były i są
marginalizowane, a nawet dyskryminowane. Odrębną kwestią jest to, czy i w
jakim stopniu taka marginalizacja jest konieczna (o tym w dalszej części) i czy
należy ją uznać za dyskryminację, faktem jednak pozostaje, że te doświadczenia
uzasadniały poczucie indywidualnej krzywdy. Początki zorganizowanego
ruchu obrony praw osób homoseksualnych sięgają dwóch instytucji założonych
przez niemieckiego lekarza Magnusa Hirschfelda: Komitetu Naukowo-
-Humanitarnego (1897) przeciwstawiającego się karalności homoseksualizmu
oraz Instytutu Seksuologicznego (1919), którego celem była popularyzacja
kategorii „trzeciej płci” jako wrodzonej orientacji homoseksualnej. Jednak polityczna
aktywizacja środowisk LGBT i ich zaangażowanie po stronie ideologii
nowego marksizmu nastąpiły po fiasku kontrkulturowej rewolty 1968 r. i zamieszkach
w Stonewall w 1969 r. i rozpoczęła się od zorganizowanego w 1970
r. w Nowym Jorku pierwszego marszu wyzwolenia homoseksualistów (Gay Liberation
Day March).
LGBT JAKO „PROLETARIAT ZASTĘPCZY”
Marksizm jako uzasadnienie dążenia do władzy zawiera w sobie schemat
nierozwiązywalnego konfliktu oprawcy i bezbronnej ofiary, legitymizujący
prawo świadomych elit do wzniecania rewolucji w imię wyzwolenia tej ofiary
z opresji. Gdy pierwszy, kuszony perspektywą wyzwolenia z nędzy, robotniczy
proletariat odmówił poparcia dla rewolucji zbrojnej i fiaskiem zakończyły się
próby wzniecenia rewolucji w Europie Zachodniej, nowi marksiści rozpoczęli
kreowanie kolejnych konfliktów i wskazywanie kolejnych, domagających się
wyzwolenia „proletariatów zastępczych”. W perspektywie dojrzałej już teorii
krytycznej i fiaska rewolucji seksualnej lat 60., od 1969 r. do roli kolejnych „proletariatów
zastępczych” aktywizowane były kolejne środowiska L, G, B, T itd.
Ich przydatność dla idei społecznej rewolucji i podatność na wpływy marksizmu
wynikała z faktu, iż środowiska te rzeczywiście są głęboko skonfliktowane
z tradycyjnym, tzn. kulturowym społeczeństwem, które ich odmienność może
tolerować, ale nie może dopuścić do jej afirmacji i promocji, ponieważ musi to
doprowadzić do odrzucenia instytucji i zasad, które umożliwiają jego sprawne
funkcjonowanie. Konflikt między ekonomicznie wydajnym społeczeństwem a
postulatami środowisk LGBT, które chcą zniszczyć podstawy cywilizacji, ale
chcą korzystać z jej dobrodziejstw, jest konfliktem realnym. Należy jednak wyraźnie
odróżnić dwie, często mylone grupy społeczne.
( Krzysztof Karoń
HISTORIA ANTYKULTURY 1.0
Podstawy wiedzy społecznej
UZUPEŁNIENIA WERSJI ROBOCZEJ )
HISTORIA ANTYKULTURY 1.0
Podstawy wiedzy społecznej
UZUPEŁNIENIA WERSJI ROBOCZEJ )
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz