Siedem pytań do Jarosława Gowina

Siedem pytań do Jarosława Gowina

1. W czasie, gdy sprawował Pan urząd ministra sprawiedliwości, w ministerstwie został przygotowany projekt ustawy o postępowaniu wobec osób z zaburzeniami psychicznymi stwarzających zagrożenie życia, zdrowia lub wolności seksualnej innych osób. Projekt ten przewiduje stworzenie możliwości bezterminowego więzienia w specjalnym ośrodku sprawców niektórych przestępstw (popełnionych z użyciem przemocy), po odbyciu przez nich kary, jeśli „w trakcie postępowania wykonawczego stwierdzono u nich zaburzenia psychiczne w postaci upośledzenia umysłowego, zaburzenia osobowości lub zaburzenia preferencji seksualnych” i te „stwierdzone zaburzenia psychiczne wykazują taki charakter lub nasilenie, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo popełnienia czynu zabronionego z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności seksualnej i obyczajności, zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 10 lat”. Projekt ten był broniony przez Pana osobiście, na stronach „Rzeczpospolitej” można przeczytać: „Jak przyznał w rozmowie z dziennikarzami tej stacji szef resortu Jarosław Gowin jest to jego „priorytetowy projekt”, który powinien być błyskawicznie przejść ścieżkę legislacyjną po to, by „społeczeństwo mogło się skutecznie bronić” przed najgroźniejszymi przestępcami”.
Dlaczego projekt, przedstawiany przez Pana jako środek obrony przed „najgroźniejszymi przestępcami” zakłada możliwość dożywotniego izolowania w ośrodku nie tylko owych „najgroźniejszych przestępców”, ale również skazanych za przestępstwa typu rozbój czy napaść na funkcjonariusza? Czy nie obawia się Pan, że w takim ośrodku może znaleźć się osoba wrobiona w np. napaść na policjanta lub sprowokowana brutalnością policji do takiej napaści? I czy nie obawia się Pan, że gdy już taki ośrodek powstanie, ktoś może wpaść na pomysł rozszerzania kategorii osób, które się tam powinny znaleźć?

2. Przedstawia się Pan jako nie tylko personalna, ale i programowa alternatywa dla Donalda Tuska. Jednak według danych z portalu Sejmometr, Pański „współczynnik zbuntowania” (czyli odsetek głosowań, w których głosował Pan inaczej niż większość klubu PO) wynosi 0,4%. Jest to mniej, niż „współczynnik zbuntowania” dla statystycznego posła. W samej Platformie Obywatelskiej wyższym współczynnikiem zbuntowania może się wykazać 53 posłów. Jak w świetle tej dotychczasowej Pana działalności w Sejmie chce Pan przekonać potencjalnych wyborców, że jest Pan faktyczną programową alternatywą dla obecnego premiera?

3. Dlaczego 26 lipca br. głosował Pan za przyjęciem projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy Ordynacja podatkowa, przewidującego wprowadzenie możliwości solidarnej odpowiedzialności nabywców niektórych towarów (np. paliw) w przypadku niezapłacenia VAT przez dostawcę? Projekt ten wcześniej był krytykowany przez Związek Przedsiębiorców i Pracodawców oraz przez Roberta Gwiazdowskiego, który określił go nawet jako „gwałt zbiorowy na podatnikach”. Jak ma się to do głoszonego przez Pana hasła o „budowie wolnorynkowej Platformy”, haseł „niskich i prostych podatków”, ujednolicenia prawa podatkowego, poszerzenia wolności gospodarczej?

4. Dlaczego nie poparł Pan 12 lipca br. poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przewidującego umożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej „na próbę” przez okres 90 dni, bez podatku dochodowego i ze zmniejszonymi składkami na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne? Wstrzymał się pan od głosu, podczas gdy przeciwko odrzuceniu projektu w pierwszym czytaniu głosowały wszystkie kluby opozycyjne oraz większość posłów niezależnych. W przypadku jasnego poparcia projektu przez Pana i kilku innych posłów PO, projekt nie zostałby odrzucony. Jak ma się to do głoszonego przez Pana hasła o „budowie wolnorynkowej Platformy”, haseł „niskich i prostych podatków”, poszerzenia wolności gospodarczej?

5. Dlaczego 26 lipca br. głosował Pan za odrzuceniem w pierwszym czytaniu poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy Prawo bankowe, znoszącego bankowy tytuł egzekucyjny – pochodzące jeszcze z czasów PRL uprawnienie banków do samodzielnego, bez udziału sądu wystawiania tytułów egzekucyjnych wobec domniemanych dłużników, uprzywilejowujące je w sporach z przedsiębiorcami i konsumentami, prowadzące często do upadku firm (przykładem była np. Malma)? Jak ma się to do głoszonego przez Pana hasła poszerzenia wolności gospodarczej i eliminacji „pułapek zastawionych na przedsiębiorców”?

6. W grudniu ubiegłego roku komentując pomysł utworzenia rządowej rady monitorującej „mowę nienawiści” powiedział Pan: „To bardzo ryzykowny pomysł. Myślę, że wolność słowa jest dzisiaj taką wartością, którą powinniśmy chronić. Nie neguję istnienia mowy nienawiści, ani jej negatywnych skutków, ale powinniśmy zwalczać ją przez zmianę kultury politycznej, a nie poprzez przepisy, przy stosowaniu których można od razu wylać dziecko z kąpielą i ograniczyć wolność słowa„. Dlaczego więc 22 lutego br. głosował Pan przeciwko wnioskowi o odrzucenie w pierwszym czytaniu poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny, wprowadzającego karalność „nawoływania do nienawiści” wobec grupy osób lub osoby m. in. z powodu jej przynależności politycznej, a także „naturalnych lub nabytych cech osobistych lub przekonań”? Za odrzuceniem projektu, grożącego delegalizacją negatywnych opinii na temat partii politycznych, a także otwierającego furtkę do konfiskowania komputerów (jako że zapisano w nim nakaz orzekania przepadku „danych informatycznych” zawierających „nawołujące do nienawiści” treści) głosowała solidarnie cała opozycja.

7. Powiedział Pan: „chcę wolnorynkowej Platformy, takiej jaka była w latach 2001-2011″. Dlaczego więc zdecydował się Pan na wejście do rządu Donalda Tuska właśnie w roku 2011, gdy Platforma odeszła oficjalnie od wolnorynkowych haseł? Czy wtedy odpowiadała Panu Platforma nie-wolnorynkowa, a teraz zmienił Pan zdanie?

Źródło