Świat po pandemii

Osłabienie agresji wojennej przez koronawirusa, państwa powinny wykorzystać do analizy własnych stanowisk w kwestiach spornych, do oceny politycznej sojuszy i antagonizmów i do określenia przyczyn prowadzonych wojen.

Świat nie daje się ująć na wzór jedego schematu; demokracji, eutarkii, czy rządów autorytatywnych. Zbyt dużo jest nieporozumień w świecie polityki, kiedy siłą narzuca się własne widzenie świata i własny sposób sprawowania władzy przez tych silnych tym słabszym partnerom politycznym.

Powstaje z tego wiele niechęci albo wręcz antagonizmów. Np. polityka USA w stosunku do Chin, polega na naiwnym założeniu, że przywódcy chińscy dążą do w swoich interesach do upodobnienia się do Zachodu. Natomiast Chińczycy uważają, że „sukces gospodarczy Chin jest w dużej mierze produktem kultury azjatyckiej przewyższającej kulturę Zachodu, która jest dekadencka kulturowo i społecznie”.

Największym błędem USA w okresie po zimnej wojnie było to, kiedy Stany Zjednoczone przyjęły za pewnik, że Irakijczycy oczekują wyzwolenia z dyktatury Husseina i po wyzwoleniu szczęśliwi wywiesza flagę demokracji. Amerykanie zlekceważyli wieki napięć etnicznych i religijnych, wtłaczając tam zachodnie prawa, wartości i perspektywy.

Świat po zimnej wojnie układał się według linii etnicznych, religijnych i cywilizacyjnych. Narody odrzucały sztuczne sojusze z czasów zimnej wojny i gromadziły się wokół wspólnych historycznych więzi. Przykładem jest rozpad Jugosławii [??? – admin] i podział etniczny i religijny. Turcja dąży do w świata islamskiego i lekceważy interesy NATO, a prawosławna Grecja jest jednym z najbardziej kłopotliwych członków Unii Europejskiej.

„W świecie po zakończeniu zimnej wojny najważniejsze różnice między narodami nie są ideologiczne, polityczne ani ekonomiczne, są natomiast kulturowe .W amerykańskiej prasie pojawiają się ostrzeżenia, że Władimir Putin wykorzystuje kryzys związany z koronawirusem, aby „osiągnąć swoje strategiczne cele na Ukrainie”.

Amerykańskie podejście do tego problemu pomija naród zamieszkujący Ukrainę, który w dużej mierze jest nieistotny dla amerykańskich interesów narodowych. Jest to wynik amerykańskiej buty i błędne zrozumienie, w jaki sposób kształtuje się porządek świata po zimnej wojnie.

W Rosji ujawniło się dążenie do systemu politycznego, w którym to ludzie powinni być naprawdę odpowiedzialni za swoje sprawy, wyższe organy polityczne powinny być odpowiadać przed niższymi, a nie odwrotnie. Dla wielu zachodnich myślicieli wydawało się nie do pomyślenia, aby Rosja wybrała wsteczny kurs powrotu do swoich autorytarnych i prawosławnych korzeni.

Są narody ukształtowane na styku kultur i w konsekwencji dzielą się tworząc animozje, które czasem kończą się wojną, czy innym rozwiązaniem siłowym.
Przykladem jest Jugosławia, która rozpadła się na skutek istniejących różnic kulturowych i religijnych [Prawdziwe przyczyny rozpadu były zupełnie inne! – admin]. I własnie tam, Stany Zjednoczone, Niemcy, Rosja i czołowe narody islamskie ustawiły się w szeregu, aby wspierać różnych liderów w konflikcie zgodnie z wspólnymi cywilizacyjnymi podobieństwami.

Ukraina też jest krajem poważnie rozpadającym się wewnętrznie wzdłuż linii historycznych, geograficznych i religijnych, gdzie zachodnia Ukraina jest ukierunkowana na zachodnią kulturę, a wschodnia Ukrainą i Krym ciągnie do prawosławnej Rosji.

[Mówienie o jakiejkolwiek „kulturze” w przypadku Ukrainy to, moim zdaniem, oksymoron – admin]

Znany myśliciel i krytyk amerykańskiej polityki Huntington był przeciwny krucjacie w imieniu demokracji i promocji jej jako zasadniczego celu polityki zagranicznej USA. Na ten temat napisał niezwykle prorocze słowa: „Główną odpowiedzialnością zachodnich przywódców nie jest próba przekształcenia innych cywilizacji na obraz Zachodu, ale zachowanie, ochrona i odnowienie unikalnych cech zachodniej cywilizacji.”

Huntington argumentował, że większość bloków cywilizacyjnych pojawiających się w świecie postzimnowojennym miałaby naturalnych przywódców, co nazwał „państwami rdzennymi”. Cywilizacją orientalną kierowałyby Chiny, cywilizacja prawosławna byłaby skierowana na Rosję, a Zachód i USA byłyby cywilizacją zachodnią.

Świat islamski nie ma naturalnego przywódcy, stąd wynika walka o przywództwo między sunnitami i szyitami. A to prowadzi do konieczności układu między wiodącymi narodami Bliskiego Wschodu, takimi jak Turcja, Egipt, Arabia Saudyjska i Iran.

Te podstawowe państwa mają kluczowe znaczenie dla sprostania wyzwaniom, które pojawiłyby się w krajach rozszczepionych, takich jak Ukraina. Zamiast sponsorować wojnę zastępczą na Ukrainie i ryzykować większą wojnę, przywódcy państw rdzennych muszą cofnąć się i uznać, że zarówno Rosja, jak i Zachód mają uzasadnione roszczenia na Ukrainie i że jedynym rozwiązaniem jest dyplomatyczne rozwiązanie.

Niezależnie od tego, czy rozwiązaniem jest podział Ukrainy, federacja, w której szanuje się aspiracje obu części kraju, czy też jakiś inny kompromis – tylko szczere wysiłki dyplomacji ze strony Rosji, Zachodniej Europy i Stanów Zjednoczonych mogą rozwiązać ten problem.

[Nie śmiemy podejrzewać ani Europy Zachodniej, ani USA, o jakąkolwiek „szczerość” – admin]

Amerykańska polityka wobec Ukrainy była przeciwieństwem do wysiłku jakim jest analiza aspiracji narodowych populacji zamieszkującej Ukrainę.

Amerykańska promocja demokracji, doprowadziła do wspieranego przez USA zamachu stanu w Kijowie, odmowy uznania jakichkolwiek interesów rosyjskich na Krymie i wschodniej Ukrainie, pomimo istnienia głębokich historycznych więzi.

Ostatecznie USA przejęły sponsorowanie wojny hybrydowej we wschodniej Ukrainie, a cele tych działań są niejasne.

Jak już dzisiaj widać, Ameryka zostanie spustoszona przez pandemię [??? – admin], a w konsekwencji, naród amerykański będzie znacznie mniej skłonny do tolerowania manipulacyjnej polityki zagranicznej USA w różnych częściach świata, które mają niewielki związek z amerykańskimi interesami.

Samuel P. Hantington – „Zderzenie cywilizacji”
>https://nationalinterest.org/feature/ukraine-and-clash-civilizations-153636
https://an40na.neon24.pl