Dziecko z Google'a, film o fabryce dzieci
Film dokumentalny „Dziecko z Google’a” /oryginalny tytuł „Google Baby”/ autorstwa Zippi Brand Frank robi szczególnie silne wrażenie. Wiele razy słyszałam o surogatkach, zapłodnieniu pozaustrojowym, zamrażaniu zarodków, ale obraz wieloosobowych sal matek zastępczych w Indiach oczekujących na urodzenie dzieci dla zamożnych osób, dyskusje osób wybierających dawczynię jajeczka na podstawienie fotografii, zapamiętam długo. Pomysłodawca fabryki dzieci Doron Mamet w licznych wywiadach chwali się, jak bardzo chce pomóc homoseksualnym i heteroseksualnym parom, aby zostali rodzicami, ale zapomina powiedzieć, jak ogromne czerpie zyski ze swojej działalności. Film zmusza do myślenia. Pewnie wiele osób zada sobie pytanie, czy człowiek może stać się produktem, za który płaci się kartą kredytową.
Film ten był pokazywany na wielu prestiżowych festiwalach filmowych, m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych w Amsterdamie, Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto oraz warszawskim Planete Doc Review.
Film dokumentuje działalność pierwszej na świecie fabryki dzieci w indyjskim mieście Anand. Setki bezrobotnych kobiet z całych Indii zarabiają pieniądze jako surogatki nosząc w swoich łonach dzieci, które trafią potem do bezdzietnych par z innych krajów.
Doron Mamet kilka lat wcześniej wraz z swoim partnerem skorzystał z oferty amerykańskiej kliniki, dzięki której możliwe było dokonanie sztucznego zapłodnienia zastępczej matki w USA. Aby zostać ojcem Talli zapłacił amerykańskiej klinice 140 000 $. Dla znajomych mu par homoseksualnych zapłacona przeze niego kwota była barierą przed zaspokojeniem chęci posiadania dziecka. Mężczyzna znalazł sposób na 2-krotne obniżenie kosztów zabiegu w porównaniu do zabiegów wykonywanych w USA. Materiał genetyczny pobrany od przyszłych rodziców lub kupiony przez nich on-line wysyła do specjalistycznych laboratoriów w USA, a następnie zamrożone zarodki przekazuje drogą lotniczą do Indii, gdzie są wszczepiane w łona lokalnych matek zastępczych. Klienci przyjeżdżają po odbiór dziecka pod koniec ciąży surogatki.
Interes prosperuje znakomicie, mimo że w ojczyźnie Dorona, Izraelu, mrożenie zarodków jest nielegalne. Cennik jego usług przedstawiony jest na stronie http://www.tammuz.com. Aktualnie pełen koszt podstawowego programu Wschód-Zachód (zapłodnienie USA, ciąża Indie) wynosi 58 000 $, najtańszy PROGRAMimage z wykorzystaniem wcześniej zamrożonych zarodków wynosi 12 500 $, najdroższy zrealizowany w klinice w USA kosztuje 115 000 $.
Więcej informacji na temat polecanego filmu możemy przeczytać na stronie http://www.zippibrandfrank.com/ . Produkcja filmu trwała prawie trzy lata. Był kręcony w USA, w Izraelu i na terenie Indii. Kiedy zaczęto filmowanie w klinice Dr Patel w Anand w Indiach przebywało 70 surogatek. Podczas ostatniej, trzeciej sesji filmowania mieszkało tam ponad 250 matek zastępczych oraz działała już jej filia w Bombaju.
Zippi Brand Frank do nakręcenia filmu zmobilizowała historia Manjhi, japońskiej dziewczynki urodzonej w klinice Dr Patel. W trakcie ciąży surogatki japońscy przyszli rodzice dziewczynki rozwiedli się i odmówili odebrania dziecka z domu zastępczego w Anand. Władze lokalne w Indiach nakazały surogatce zabranie Manjhi do swojej rodziny, na co ona nie chciała się zgodzić. Ostatecznie babcia zaopiekowała się dzieckiem i Manjhi została przewieziona do Tokio w trzy miesiące po narodzinach.
Zippi Brand Frank obawia się, że w przyszłości sytuacja może stać się jeszcze bardziej skomplikowana, kiedy zamożne kobiety ze względu na swoją zawodową karierę mogą zacząć wybierać macierzyństwo zastępcze zamiast ciąży.
Bohaterami filmu „Dziecko z Google’a" są: dr Nayna Patel, Doron Manet, dr Gad Lavy, Lany Macklin-Fife i Katherine Gaylean.
Dr Nayna Patel pobudował przedstawiona w filmie klinikę http://www.tammuz.com. Klinika Dr Patel przekształciła małe miasto Anand w regionie północnych Indii w światową stolicę macierzyństwa zastępczego. W jego klinice nadzorowane są ciąże setek zastępczych matek. Macierzyństwo zastępcze jest uważane za społeczne tabu w Indiach i dlatego często kobieta przebywa w klinice przez pełny okres ciąży, często bez wiedzy własnych rodzin.
Dr Gad Lavy jest odpowiedzialny za tworzenie embrionów z plemników i jaj. Prowadzi on od 1991 niezależną firmę New England Fertility Center, która obecnie jest jedną z najbardziej aktywnych i skutecznych klinik płodności w USA.
Lyne Macklin-Fife jest administratorem programu Egg Donation Inc z siedzibą w Kalifornii. Jego internetowa baza danych https://www.eggdonor.com/ zawiera ponad tysiąc dawczyń jajeczek, których pełne profile wraz ze zdjęciami dostępne są w Internecie dla potencjalnych odbiorców i lekarzy.
Katherine Gaylean jest cenioną dawczynią jajeczek. Z filmu dowiadujemy się o jej 3-krotnym oddawaniu materiału genetycznego i za każdym razem klient otrzymał ponad dwadzieścia zdrowych jajeczek. Mieszka w południowej Tennessee z mężem i dwoma córkami. Pieniądze zarobione w ten sposób przeznaczyła na budowę domu.
Uważam, że aspekty działalności przemysłu reprodukcji są przerażające. W wielu państwach proces ten jest legalny. Do roku 2009 dzięki transferom zamrożonych zarodków urodziło się pół miliona dzieci na świecie. W związku z brakiem przeszkód prawnych oraz możliwością zarobienia wielkich pieniędzy przez właścicieli klinik, przemysł rozrodczości będzie się dalej rozwijał.
http://video.anyfiles.pl/Dziecko+z+googlea/Kino+i+TV/video/26182
Źródło: http://niewiarygodne.salon24.pl/540180,dziecko-z-google-a-film-o-fabryce-dzieci
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz