Na twarzach żydowskich dipisów widać radość i beztroskę – jakby „holocaust” nigdy się nie zdarzył.

Małe wyjaśnienie: „dipis” (z angielskiego „displaced person”, w skrócie DP) oznaczało osobę, która w wyniku działań wojennych znalazła się poza swoim państwem i chce albo wrócić do kraju, albo znaleźć nową ojczyznę, lecz bez pomocy uczynić tego nie może. Osoby takie umieszczano w specjalnych obozach. W roku 1945 było ich ok. 7 milionów, z czego 90% powróciło do swoich krajów.

Zdjęcia wykonywane przez żydowskich dipisów tuż po zakończeniu II Wojny Światowej, przekazane później ich potomkom, wcale nie przedstawiają jakichś przygnębionych, zmaltretowanych przez los rozbitków „holocaustu”, którzy o włos uniknęli komór  gazowych.

Przeciwnie, widać na nich wesołych, beztroskich, zadowolonych z życia ludzi. W kostiumach kąpielowych, na party, w kawiarniach… Tak jakby „holocaust” nigdy się nie zdarzył.

W latach 1946-1949 około 250 000 ocalałych schroniło się w okupowanych przez Amerykanów Niemczech. Uciekając przed antysemityzmem i komunizmem, mieli nadzieję, że obozy przesiedleńców (DP) utworzone przez armię amerykańską posłużą za bramę do powstającego państwa żydowskiego lub na Zachód.

Gdy Brytyjczycy zablokowali im wjazd do rodzącej się żydowskiej ojczyzny, a Stany Zjednoczone, Kanada i inne kraje odmówiły im wstępu, nastąpił długi okres oczekiwania. Wspierani żywnością i odzieżą amerykańskich żydowskich organizacji humanitarnych, dipisi wkrótce dali początek ogromnemu wyżowi demograficznemu.

Siedem dekad później te „dzieci” łączą się ze sobą poprzez grupy na Facebooku i zjazdy – mimo że większość z nich ostatnio widziała się w wózku dla niemowląt.

Przekazywane sobie nawzajem zdjęcia z tamtego okresu w znacznej części ukazują ludzi w atmosferze beztroski. Natomiast zdjęcia z oficjalnych archiwów, które służą do nauczania historii dipisów były robione na zamówienie organizacji typu American Jewish Joint Development Committee.

Za https://christiansfortruth.com/