Krytyka krytycznych założeń

Krytyka krytycznych założeń

W nowym recenzowanym artykule „The Myth of a Food Crisis” skrytykowałem GAPS FAO – a co za tym idzie wszystkie podobne modele systemu żywnościowego – na poziomie tych, często niesprecyzowanych, założeń.

„Mit kryzysu żywnościowego” identyfikuje cztery założenia w modelach systemów żywnościowych, które są szczególnie problematyczne, ponieważ mają duży wpływ na wiarygodność prognoz modelowania. Podsumowując, są to:

1. Biopaliwa są napędzane przez „popyt”.
Jak pokazuje artykuł, biopaliwa są włączane do GAPS po stronie popytu równań. Biopaliwa są jednak efektem działań lobbingowych. Istnieją po to, by rozwiązać problem nadpodaży w rolnictwie Ponieważ biopaliwa w niewielkim stopniu lub wcale nie przyczyniają się do zrównoważonego rozwoju, ziemia wykorzystywana do ich celów jest w razie potrzeby dostępna dla populacji. Ta potencjalna dostępność (np.40% kukurydzy w USA jest wykorzystywane do produkcji etanolu z kukurydzy) sprawia, że GAPS traktuje biopaliwa jako nieunikniony popyt na produkcję.

2. Czy obecne systemy produkcji rolnej są zoptymalizowane pod kątem produktywności.
Jak pokazuje również artykuł, systemy rolnicze zazwyczaj nie są zoptymalizowane pod kątem maksymalizacji kalorii lub składników odżywczych. Zazwyczaj optymalizują zyski (lub czasami dotacje), z bardzo różnymi wynikami. Z tego powodu, w razie potrzeby, praktycznie wszystkie systemy rolnicze mogą wytwarzać znacznie więcej składników odżywczych na akr bez żadnych kosztów ekologicznych.

3. Czy „potencjały plonowania” upraw zostały prawidłowo oszacowane.
Na przykładzie ryżu artykuł pokazuje, że niektórzy rolnicy, nawet w nieoptymalnych warunkach, uzyskują plony znacznie przewyższające te, które uważane są za możliwe przez GAPS. Zatem pułapy plonów przyjęte przez GAPS są zbyt niskie dla ryżu i prawdopodobnie również innych upraw. Dlatego GAPS rażąco nie docenia potencjału rolniczego.

4. Czy roczna światowa produkcja żywności jest w przybliżeniu równa światowemu zużyciu żywności.
Jak pokazuje również dokument, znaczna część rocznej globalnej produkcji trafia do magazynu, gdzie ulega degradacji i jest wyrzucana bez liczenia przez GAPS. W GAPS jest więc bardzo duża dziura księgowa.

Specyficzne sposoby włączenia tych czterech założeń do GAPS i innych modeli dają jeden z dwóch efektów. Każdy z nich powoduje, że GAPS albo niedoszacowuje globalną podaż żywności (obecnie i w przyszłości), albo przeszacowuje globalne zapotrzebowanie na żywność (teraz iw przyszłości).

W ten sposób GAPS i inne modele nie doceniają podaży i wyolbrzymiają popyt.
Skumulowany efekt jest dramatyczny. Na podstawie recenzowanych danych w artykule obliczono rozbieżność między dostępnością żywności oszacowaną przez GAPS a podstawową podażą. Takie obliczenia pokazują, że GAPS i inne modele pomijają w przybliżeniu wystarczającą ilość żywności rocznie, aby wyżywić 12,5 miliarda osób. To dużo żywności, ale to doskonale wyjaśnia, dlaczego modele są tak rozbieżne z konsekwentnymi doświadczeniami decydentów i rolników w zakresie systemu żywnościowego.

Implikacje