Mandaryn1962: Komentarz do ostatnich wyborów w Szwecji i w Italii

Komentarz do ostatnich wyborów w Szwecji i w Italii

W polskich środowiskach prawicowych powszechną radość i egzaltację wzbudziła wieść zarówno o niemożności utrzymania większości parlamentarnej przez Sveriges Socialdemokratiska Arbetareparti (107 na 349 mandatów), oraz zdobyciu większości parlamentarnej w sumie przez: Sverigedemokraterna, Moderata Samlingspartiet, Kristdemokraterna, Liberalerna i Centerpartiet, które mogłyby utworzyć rząd koalicyjny.

Podobną radość wywołała informacja o zwycięstwie wyborczym koalicji Fratelli d’Italia, Lega per Salvini Premier i Forza Italia.

Czy jednak ta ekstaza jest słuszna i mamy do czynienia z „Nową Wiosną Ludów”, istnym „zmartwychwstaniem Cywilizacji Łacińskiej”, czy może jest to rozgrywka wewnątrzsystemowa, która w ostatecznym rozrachunku zmieni niewiele?

Poczynając chronologicznie od Królestwa Szwecji należy sobie zadać pytanie, czy porażka Sveriges Socialdemokratiska Arbetareparti jest faktycznie szansą na zmianę systemu panującego w ojczyźnie Rudolfa Kjellëna?

Jeśli chodzi o system klasycznego państwa opiekuńczego, socjaldemokratycznego, propagowanego przez Adriana Zandberga skandynawskiego programu gospodarczego, to jest to możliwe, ale jeśli chodzi o system państwa, w którym panuje demokracja liberalna, a król panuje, lecz nie rządzi pełniąc de facto funkcję estetyczno-reprezentacyjną, to szans na to nie ma.

Wątpię także, by oznaczało to „odrodzenie moralne” wśród Szwedów, ze względu choćby na to, że żadna z partii parlamentarnych aktualnie nawet nie występuje przeciwko aborcji. W istocie przeciwko aktualnemu systemowi w Szwecji występują tylko trzy opcje polityczne: Alternativ för Sverige, Nordiska Motståndsrörelsen i Sveriges Kommunistiska Parti.

Sverigedemokraterna jest kreowana na „nacjonalistyczną” i „prawicową”, a szwedzcy socjaldemokraci byli w stanie zobaczyć w tej partii „faszyzm”. Ocena ta jest jednak przestarzała, SD poszli drogą Giertycha (porzucili idee) na rzecz łagodności przekazu. W 2011 roku SD nawet zrezygnowali z określenia „nacjonalizm”[1], co przypieczętowało ideowy upadek tego ruchu politycznego, w którym linkowanie stron uznanych przez kierownictwo za nacjonalistyczne skutkuje eksmisją z partii.[2]

Należy także odnotować fakt, że przedstawiciele Sverigedemokraterna brali udział w spotkaniu „populistów” w Izraelu z przedstawicielami izraelskiej partii Likud.[3] Dochodzi do tego stanowisko SD w kwestii agendy LGBT+, którą popiera.[4][5][6] Tak samo SD popierają legalną aborcję do 12 tygodnia ciąży.[7]

Wobec takiego skompromitowania Sverigedemokraterna dziwi to, że nadal na polskiej prawicy uchodzą za element „narodowo-konserwatywny” (sic!). Nie dziwi mnie, że ostatecznie grupa ideowych działaczy, którym nie odpowiadała kompromitacja ideowa SD wystąpiła z niej i założyła nową, rozsądną partię, jaką jest – Alternativ för Sverige, której liderem jest nieprzerwanie Gustav Kasselstrand.

Godny odnotowania jest fakt, że w kampanii wyborczej AfS przemawiał nie kto inny, jak Toroczkai László, przywódca węgierskiej partii Mi Hazánk Mozgalom[8], AfS uczestniczyła nawet w organizowanej przez niego debacie nt. przyszłości cywilizacji.[9] Alternativ för Sverige m.in. występuje wprost przeciwko Unii Europejskiej[10], czy sprzeciwia się agendzie LGBT+[11], a co istotone – AfS stawia na Europę wolnych państw narodowych.[12]

Niestety, ale AfS uzyskała jedynie 0,2% głosów (nie trudno się domyśleć, że do parlamentu nie weszła), zaś spełniająca funkcję „narodowo-populistycznego” skrzydła systemu Sverigedemokraterna dostała aż 20,5% głosów.

Z czego się zatem cieszyć w kontekście wyborów w Królestwie Szwecji? Co najwyżej z tego, że określający się jako narodowosocjalistyczny[13][14] i postulujący utworzenie jednego państwa skandynawskiego[15] Nordiska Motståndsrörelsen nie wszedł do parlamentu.

Przystępując do kwestii włoskiej należy pamiętać, że w tym przypadku mamy do czynienia ze zwartym blokiem koalicyjnym, a nie – tak jak w Szwecji – z pojedynczym startem każdej partii. Jest to o tyle ważne, że w związku z tym należy wygraną koalicję w Italii oceniać całościowo.

Forza Italia wydała dwóch rozpoznawalnych polityków – Silvio Berlusconiego (byłego premiera Italii) oraz Tanonio Tajaniego (byłego przewodniczącego Parlamentu Europejskiego). Silvio Berlusconi zdecydowanie nie jest wzorem do naśladowania, jest on skompromitowany m.in. aferą pedofilską (tzw. „bunga-bunga”), oraz licznymi oskarżeniami o łapówkarstwo i krzywoprzysięstwo (spośród których znaczna część się zwyczajnie przedawniła przed wydaniem wyroku sądowego, a wyjaśnienia brak). Choć zdarzyła mu się pochwalna wypowiedź nt. DUCE[16], to na ogół nie odróżnia się mocno od aktualnego establishmentu w Italii obstając przy „liberalnym katolicyzmie”.

Z kolei Lega per Salvini Premier, jak i sam Matteo Salvini to opcja historycznie separatystów padańskich, którym marzył się podział Włoch na wzór Wietnamu lub Korei (północ-południe), nic mi nie wiadomo o tym, że Matteo Salvini się odciął od separatystycznej przeszłości, jeżeli to zrobił, a w to wątpię, tym bardziej, że Lega wyraża niechęć do państwa narodowego i uznaje przede wszystkim tożsamość odwołującą się do „małej ojczyzny”, regionu[17]. Wspomnę także fakt, że Salvini publicznie popierał Izrael.[18] Oczywiście na plus w całej Lidze działa jej sprzeciw wobec ideologii gender i nie przeczę, że jest to już lepsza opcja od poprzedników, ale nie ma co piać z zachwytu.

Największy jednak aplauz polskiej prawicy zebrała Giorgia Meloni i jej Fratelli d’Italia, jako że Meloni określała siebie wielokrotnie jako włoska patriotka, chrześcijanka, obrończyni tożsamości przed zagrożeniem ze strony postmodernistów, agendy LGBT+ i eurofederalistów, także retorycznie występuje przeciw międzynarodowym finansjerom. Ponadto stygmatyzowana jest przez meinstreamowe media jako rzekoma „neofaszystka”.

Ile jest jednak prawdy w takim wizerunku Giorgii Meloni i Fratelli d’Italia? W programie Fratelli d’Italia czytamy na stronie 5: „Campagne di comunicazione e informazione di natura medica sul tema della fertilità. Piena applicazione della Legge 194 del 1978 sull’interruzione volontaria di gravidanza, a partire dalla prevenzione. Istituzione di un fondo per aiutare le donne sole e in difficoltà economica a portare a termine la gravidanza. Promozione di spazi dedicati ai neo-nati dotati di fasciatoi e zone allattamento in tutti gli edifici accessibili al pubblico”.[19]

[Kampanie komunikacyjne i informacyjne dotyczące problematyki płodności.
Pełne wdrożenie ustawy 194 z 1978 r. o dobrowolnym przerywaniu ciąży, począwszy od jej zapobiegania. Utworzenie funduszu pomocy samotnym kobietom w trudnej sytuacji ekonomicznej w donoszeniu ciąży. Promowanie dedykowanych przestrzeni dla noworodków z miejscami do przewijania dzieci i karmienia piersią we wszystkich budynkach dostępnych publicznie. – admin]

Zwrócił bym uwagę na element „Piena applicazione della Legge 194 del 1978”[20], a co w kwestii aborcyjnej przewiduje ta ustawa? Oczywiście jej pełną legalizację, która najwyraźniej Meloni nie przeszkadza. Nie zanosi się także na to, by Meloni miała rozbić obowiązujący dotychczas demoliberalny system w Italii. Może porządzi kilka, lub kilkanaście lat, po czym przegra wybory i będzie musiała władzę oddać, a wtedy wszystko wróci do stanu sprzed jej nadejścia. Ogółem rzecz biorąc mam też – zważywszy na towarzystwo w postaci przykładowego VOXu – wątpliwości co do tego, czy Meloni będzie samodzielną premier, czy też wasalem USA.

Należy przy tym wspomnieć o Italexit per l’Italia, której fundamentalną różnicą od wyżej wymienionych włoskich partii jest to, że w przeciwieństwie do nich sprzeciwia się członkostwu Italii w NATO.[21] Kontrowersyjnym może jednak być fakt, że z listy Italexit startowali członkowie CasaPound Italia, której członkowie wprost utożsamiają się jako „faszyści trzeciego millenium”.[22]

Oczywiście członkowie CPI organizowali akcje charytatywne w Kenii[23] oraz Mjanmie[24], a także wiele tego typu działań podejmowali we własnym kraju, ponadto poglądy geopolityczne ruchu CasaPound Italia najlepiej wyraża głoszone przezeń hasło (z którym się zgadzam) „Ani NATO, ani Rosja”[25], przy czym należy wspomnieć fakt, że w 2014 roku CPI wyraziła w Donbasie poparcie dla strony ukraińskiej[26], zaś w konflikcie wewnętrznym w Syrii wyraziła poparcie dla rządu Baszara Al-Asada[27].

Niestety, ale CasaPound Italia pomimo odwołań do dziedzictwa faszyzmu włoskiego (a jak powszechnie wiadomo w czasie rządów Mussoliniego aborcja była zakazana) jest ugrupowaniem pro-aborcyjnym i popierającym homoseksualne „małżeństwa” z wyłączeniem prawa do adopcji dzieci.[28] Jest także ruchem całkowicie areligijnym.[29] Oczywiście CasaPound Italia nie wyraża poglądów całości partii Italexit per l’Italia, jednak gdyby znacząco i fundamentalnie odbiegały, to prawdopodobnie IpI by nie brał na własne listy wyborcze członków CPI.

W kontekście tych wyborów warto wspomnieć o tym, że Forza Nuova nie mogła wziąć w nich udziału z uwagi na postępowania policyjne związane z tą partią, oraz areszt domowy, który objął samego Roberto Fiore, który jest przywódcą FN. W sumie szkoda, zważywszy na bardzo sympatyczne podejście FN do tradycjonalizmu katolickiego, papieża Leona XIII, katolickiej nauki społecznej, oraz równie sympatyczne wyrażanie wprost sprzeciwu wobec aborcji i eutanazji.

Podsumowując niespecjalnie jest się z czego cieszyć w kontekście wyborów parlamentarnych w Szwecji i Italii; choć w tym drugim przypadku można żywić nadzieję, że coś się zmieni na lepsze, to nie liczyłbym na rewelacje, choć oczywiście mogę się mylić i zostać pozytywnie zaskoczonym przez nowy gabinet Giorgii Meloni. Jednak w kontekście Szwecji nie mam wątpliwości co do tego, że do „renesansu moralnego” i tym podobnych jeszcze bardzo długa droga.

Krzysztof Michał Kapa

https://konserwatyzm.pl

Mandaryn1962

środa, 19 października 2022

Komentarz do ostatnich wyborów w Szwecji i w Italii

Komentarz do ostatnich wyborów w Szwecji i w Italii

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Przebudzenie

Szukaj na tym blogu