Panie i Panowie, Czas poznać Kalinę
Charles Beams
Kalina – nowe nieuchronne zagrożenie, jakie ma Rosja..
Przez dziesięciolecia błyskotliwi stratedzy narodu, tacy jak nieżyjący już Andy Marshall , głęboko martwili się potencjalnymi konsekwencjami rozmieszczenia ostatecznego zagrożenia dla przewagi USA w kosmosie. Chociaż te hipotezy nigdy nie zostały potwierdzone w żadnej niesklasyfikowanej publikacji, od lat krążą o nich pogłoski w Pentagonie.
Kiedy myślimy o ostatecznej broni kosmicznej i kto może ją mieć, pociski antysatelitarne (ASAT) są typowym tematem zainteresowania. Zdolność danego kraju do zestrzelenia własnych satelitów jest imponująca pod względem technologicznym i trafia na dobre nagłówki.
Jednak rakiety antysatelitarne nie stanowią dużego zagrożenia dla bezpieczeństwa narodowego. Broń ASAT przede wszystkim demonstruje rosnącą zdolność kraju do obrony przed nadchodzącymi zagrożeniami pociskami balistycznymi.
Jednak tym, co naprawdę trzyma naszych przywódców kosmicznych w nocy, nie jest tradycyjna broń rakietowa lub balistyczna, ale laser.
Przegląd kosmiczny niedawno ujawnił nowe nieuchronne zagrożenie, które Rosja opracowała w celu uzupełnienia obecnego kompleksu nadzoru kosmicznego.
Ta nowa umiejętność, znana jako Kalina, to złowieszcza broń laserowa prosto z pokręconej wyobraźni Iana Fleminga.
W raporcie jest wiele, które opisują Kalinę jako zagrożenie unikalne we współczesnej rywalizacji wielkich mocarstw i, ze względu na jej zdolność do udaremnienia naszego systemu ostrzegania o rakietach, bardziej istotne niż pojawienie się nowej generacji pocisków hipersonicznych.
Kalina to trzeci system laserowy opracowany w ramach rosyjskiego kompleksu nadzoru kosmicznego Krona. To wyjaśnia amerykańskim decydentom, że Rosja przykłada dużą wagę do odmawiania swoim wrogom możliwości wyobrażenia sobie swojego terytorium z kosmosu.
Dokładna i adaptacyjna, najnowocześniejsza optyka umożliwia Kalinie wykrywanie i charakteryzowanie satelitów na orbicie z tak niezwykłą dokładnością wskazywania, że może następnie „oślepić” płaszczyznę ogniskową dowolnego elektrooptycznego systemu satelitarnego.
Działając z prędkością światła, Kalina będzie w stanie natychmiast uniemożliwić działanie naszych najważniejszych systemów kosmicznych. Nie będzie wymagać ani konwencjonalnego przeładowania, ani rozbudowanych łańcuchów dostaw, takich jak konwencjonalna broń kinetyczna czy pociski. Prawdopodobnie będzie w stanie zapewnić nie dające się przypisać i skalowalne efekty, od tymczasowej ślepoty do trwałej niesprawności, niskiej orbity okołoziemskiej, aż po geostacjonarność. Bez fragmentacji, pióropusza ani smugi, atak Kaliny będzie całkowicie możliwy do zaprzeczenia w konfrontacji, ponieważ atrybucja będzie prawie niemożliwa, co będzie wiązało się z wyzwaniami dyplomatycznymi podobnymi do cyberataków.
Jeśli Kalina miałaby oślepić którykolwiek z naszych systemów, nawet tymczasowo, następną logiczną ewolucją, która dotyczy naszych strategów technologii wojskowej, jest system laserowy o znacznie większej mocy – coś podobnego do programu Airborne Laser Pentagonu. Przed przejściem na emeryturę za administracji Obamy wykazał zdolność do całkowitego zniszczenia celu w locie . Rosja dysponuje obecnie podobną zdolnością, zwaną A-60 , i prawdopodobnie użyje jej przeciwko amerykańskim zasobom kosmicznym.
To pojawiające się zagrożenie prawdopodobnie nie jest nowe (najwcześniejsze wzmianki o podobnej technologii znaleziono w rosyjskiej rozprawie doktorskiej z 2002 r.), ale jest nowością dla opinii publicznej. Projekt i architektura olśniewającego lasera nie są tanie ani tak łatwe do zbudowania lub kupienia jak zagłuszacze GPS. Dzięki Rosji i Chinom technologia stała się teraz open source.
Jeśli to nie uzasadni potrzeby dramatycznego zwrotu w kierunku wieloorbitowej, wysoce odpornej, hybrydowej architektury kosmicznej – nic się nie stanie. Aby zaradzić temu nieuchronnemu zagrożeniu, Stany Zjednoczone muszą inwestować w konstelacje satelitarne na dużą skalę i w pełni wdrożyć zmianę polityki „najpierw komercja”, którą NASA uruchomiła ponad 15 lat temu.
Do tego czasu naszym najlepszym rozwiązaniem zapewniającym ciągłość misji bezpieczeństwa narodowego jest szybkie przyspieszenie wysiłków sił kosmicznych na rzecz hybrydowej architektury kosmicznej, która buduje odporność poprzez wykorzystanie kompaktowych systemów satelitarnych nowej generacji. Produkowane komercyjnie satelity i usługi mogą zapewnić tanią i nieosiągalną wcześniej odporność, umożliwiając ukrywanie się na widoku i eliminując konsekwencje pojedynczych punktów awarii, które Kalina ujawnia i z pewnością wykorzysta, gdy nadejdzie czas.
Dzięki szybkiemu zbudowaniu tanich konstelacji, USA będą w stanie zebrać lepsze dane wywiadowcze na temat Kaliny, szerszego kompleksu inwigilacji, oraz więcej szczegółów na temat jego budowy (i jego prawdopodobnych duplikatów). Niedrogie konstelacje umożliwią warstwową odporność na działanie w spornej domenie kosmicznej, w której nasze systemy mogłyby być łatwo narażone na ryzyko. Jeśli nadal będziemy polować na znakomite satelity lub „wielkie soczyste cele”, narazimy te systemy – i miliardy wydane na ich rozwój – na ryzyko, biorąc pod uwagę ewoluujący krajobraz zagrożeń i nowe możliwości, takie jak Kalina. Cokolwiek mniej niż twardy zwrot z naszego obecnego kursu sprawi, że pozostaniemy w tyle i minie co najmniej dekada, zanim będziemy mogli wreszcie zastosować środek zaradczy.
Wygląda na to, że następna generacja broni przeciwprzestrzennej będzie działać w ciągu najbliższych kilku lat. Jeszcze bardziej przerażające jest to, że Rosja i jej sojusznicy będą zachęcani do korzystania z niej bez konsekwencji. Musimy dziś sprostać temu wyzwaniu dzięki wyjątkowym amerykańskim zaletom silnej gospodarki komercyjnej, a także sporemu kapitałowi inwestycyjnemu – nie czekaj, aż nasze orbitujące satelity zamienią się w kamień.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz