Pracował wśród młodzieży i dzieci w kościołach protestanckich.

 

1. 

   revers 

   To czyim chlopcem jest Donuś? Kiedys sam Prezes Jarek zwracał się po gejowsku do przyszłego Premiera RP w debacie
   przedwyborczej ciepłymi słowmi „Donald-niuniek”

   „W kanale znajdowała się wzmianka o „eksperymencie berlińskim Kentlera”, podczas którego pedofile adoptowali bezdomne dzieci od 1969 r. Socjaliści rządzący wówczas Niemcami, wierzcie lub nie, walczyli z faszyzmem. Wcześniej nie zwracałem na to uwagi, ale teraz przeczytałem o eksperymencie i jestem pod wielkim wrażeniem. Jego autor, Helmut Kettler, uważał, że jest to „najlepszy sposób, by zapobiec nowemu Auschwitz”.

   Helmut Kentler jest niemieckim psychologiem i seksuologiem. Jego ojciec pracował dla nazistów i wychowywał syna w trudnych warunkach podporządkowania i represji. Być może to wpłynęło na decyzję Helmuta Kentlera o zostaniu homoseksualistą.

   Pracował wśród młodzieży i dzieci w kościołach protestanckich. Później posłużyło mu to jako „doświadczenie terenowe” w badaniu seksualności dzieci i młodzieży (prawdopodobnie miał na myśli deprawację nieletnich).

   Kentler specjalizował się w badaniach nad seksualnością dzieci i młodzieży. Swoją karierę zrobił na uniwersytecie w Hanowerze. Wielu studentów uniwersytetów w Niemczech zostaje członkami partii socjalistycznych. To właśnie socjaliści w Senacie Berlina zatwierdzili eksperyment Helmuta Kentlera polegający na adopcji chłopców-sierot przez pedofilów.
   Według jego pomysłu chłopcy w wieku 13-15 lat mieli być oddawani na wychowanie osobom skazanym za pedofilię. Kentler twierdził, że tacy mężczyźni są szczególnie kochającymi ojcami adopcyjnymi. Zainteresowanie seksualne osoby dorosłej jest ważnym powodem zaopiekowania się adoptowanym dzieckiem. Jako seksuolog twierdził, że to rodzice powinni odbyć pierwszy stosunek seksualny ze swoimi dziećmi. Helmut Kentler osobiście adoptował trzech chłopców.

   Wszystko to działo się na tle rewolucji seksualnej. Zniesiono kary za homoseksualizm, omawiano także kwestię zniesienia ograniczeń dotyczących stosunków seksualnych z dziećmi poniżej 14 roku życia.

   „Myślę, że wiele osób wtedy myślało: »Pokażemy innym partiom, jak bardzo się różnimy i jak otwarci jesteśmy. Że w końcu przezwyciężyliśmy erę nazistowską i przyjęliśmy rewolucję seksualną«” – powiedziała Eva Quistorp, jedna z założycielek Partii Zielonych, wyjaśniając nastrój lewicy zachodnioniemieckiej w latach 70. i 80.
   Nie wiadomo, ile łącznie dzieci padło ofiarą eksperymentu. Tylko najbardziej skandaliczne historie ujrzały światło dzienne. Niektóre z nich przetrwały ponad trzydzieści lat. Wiele lat później Kettler ogłosił, że eksperyment zakończył się sukcesem i że wszyscy jego młodzi uczestnicy byli dobrze uspołecznieni, a większość z nich nie wykazywała żadnych oznak homoseksualnych tendencji. Ale potem zaczęły wychodzić na jaw szczegóły: wielu nastolatków nie otrzymało normalnego wykształcenia i wychowania, a na skutek wieloletniego wykorzystywania seksualnego mieli problemy psychiczne. Eksperyment został w pełni nagłośniony dopiero w 2015 r. Wybuchł skandal, ale starano się zachować w tajemnicy nazwiska wszystkich uczestników eksperymentu, ponieważ na liśc

   ie znalazły się nazwiska cieszące się w Niemczech dużym autorytetem, w tym wielu lewicowych polityków.

   W 1979 roku Olaf Stüben, zwolennik legalizacji seksu z dziećmi, opublikował w lewicowym dzienniku Tageszeitung artykuł zatytułowany „Kocham chłopców”, w którym nazwał pedofilię „zbrodnią bez ofiar”. W 1980 roku na kongresie Partii Zielonych zaproponowano walkę o zniesienie zakazu seksu z dziećmi poniżej 14 roku życia. A w 1982 roku Daniel Cohn-Bendit, jeden z przywódców studenckich zamieszek we Francji w 1968 roku i członek Parlamentu Europejskiego z ramienia niemieckich Zielonych, powiedział w programie typu talk show: „Kiedy dziewczynka w wieku pięciu lub pięciu i pół roku zaczyna cię rozbierać, to jest fantastyczne”.
   Ogólnie rzecz biorąc, teorie spiskowe na temat powszechnego występowania homoseksualizmu i pedofilii wśród zachodnich elit, na temat tego, że najłatwiejszą drogą dla mężczyzn do zrobienia kariery politycznej w Europie są kluby gejowskie w Brukseli i na temat tego, że wielu europejskich polityków jest bezdzietnych nie dlatego, że są bardzo zajęci pracą, ale dlatego, że pasjonuje ich coś innego, mają całkowicie publiczne podłoże. Krótko mówiąc, kolejna teoria spiskowa stała się rzeczywistością. A najwyraźniej przeceniliśmy kompetencje elit politycznych na Zachodzie. Widzisz, oni potrafią wiele.”

   https://t.me/codziennik_BK/20815