Kiedy fala konwersji (na chrześcijaństwo) miała miejsce na Zachodzie, żydzi, którzy nie chcieli się ochrzcić, stopniowo migrowali na Wschód. Polska stała się tym, co nazywa się „Paradisus Iudeorum”, rajem żydów, z początkiem XVII wieku.
To był początek problemu. Otrzymali specjalny status, wykorzystywali swój specjalny, a ich główną bronią była lichwa. Tak jak wszędzie, gdzie przybyli, zrazili do siebie gospodarzy i wyalienowali się od otoczenia. Reakcją były pogromy podczas powstania Chmielnickiego z 1648 roku.
Polska klasa rządząca, szlachta, kontrolowała ziemię. Posiadacze ziemscy zawsze mają problem z pieniędzmi. W feudalizmie masz ziemię, masz ludzi uprawiających tę ziemię i ci ludzie corocznie winni są określoną ilość zboża. Pieniędzy potrzebujesz już teraz! Jak więc przekształcić długoterminową ekspektatywę przychodów w krótkoterminowe zasoby gotówki? Tutaj pojawiał się żyd, który potrafił pożyczyć pieniądze.
W ten sposób żydzi przejęli kontrolę nad polską warstwą rządzącą, to samo zrobili w Anglii, pożyczali pieniądze. Jak zadłużasz się u żyda, to skończysz jako jego sługa. [Przypis: taką praktykę narzuca żydowski bóg. Księga Przysłów 22:7, http://biblia.deon.pl/rozdzial.php?id=560 Ubogimi kieruje bogaty, sługą wierzyciela jest dłużnik.]
Polska szlachta nie mogła produkować wódki, to było poniżej jej godności. Przyznawała więc żydom prawo do produkcji wódki, a żydzi wyzyskali to prawo do narzucenia kontroli nad chłopstwem, używali alkoholu w prowadzonej przez siebie wojnie kulturowej. To była tradycyjna broń żydów przywołana przez Henry’ego Forda w „Międzynarodowym żydzie”.
Kres nadszedł pod koniec XVIII wieku kiedy Polska została zmieciona z mapy, podzielona pomiędzy Prusy, Austrię i Rosję. Oznaczało to że Paradisus Iudeorum, ci wszyscy żydzi cieszący się tyloma prawami, teraz znaleźli się na zachodniej granicy Rosji, w kraju, który nie wierzył w koncepcję równych praw, tkwił w zupełnie innej epoce.
Procentowy udział ludności żydowskiej na ziemiach byłej Rzeczypospolitej
W rezultacie żydzi stali się bardzo nieszczęśliwi. Do dzisiaj można zaobserwować wśród żydów tę wrodzoną nienawiść do Rosji. Zaczęło się to wśród tych izolowanych ludzi, którzy nie byli obywatelami, byli izolowani w strefie osiedlenia. To była granica Imperium Rosyjskiego z Zachodem, żydzi byli więc aktywni w przemycie czy w działalności rewolucyjnej. Na początku tego procesu w Rosji pojawił się problem rewolucyjny, którego nie potrafiła rozwiązać, a próbowała go rozwiązać w humanitarny sposób.
Aleksander Sołżenicyn w swojej książce „Dwieście lat razem”, która nie została (oficjalnie) przetłumaczona na język angielski z powodu żydowskiego veta, opowiada o problemie żydowskim od samego początku. Początkiem były rozbiory Polski. Rosja połknęła coś, czego nie mogła strawić.
Do cara docierają raporty o głodzie na Ukrainie. Chwileczkę, Ukraina to spichlerz Europy, jak to jest możliwe, że ludzie tam głodują? Jaka jest odpowiedź na to pytanie? – Odpowiedzą jest: żyd! Żydzi pożyczali pieniądze ukraińskim rolnikom, ci nie mogli oddać, więc żydzi przejmowali zbiory, które przeznaczali na wódkę, a nie na chleb, dlatego ludzie zaczęli głodować w najżyźniejszym regionie Rosji.
Car zaordynował: musimy się zając tym problemem! Przekształćmy żydów w rolników! To się nie udało, żyd nie będzie pracował na roli, bo jest to ciężka praca. Dasz żydowi pług, co on z nim zrobi? Sprzeda! Użyje tych pieniędzy do czegoś innego. Ten projekt więc upadł.
Skutkiem był rosnący ferment rewolucyjny, rosnący do punktu kulminacyjnego w postaci zabójstwa Aleksandra II w 1881 roku. Byłem w St. Petersburgu – w miejscu, w którym car upadł na ziemię, zbudowano wielką cerkiew. To jest wyraz odrodzenia się rosyjskiego nacjonalizmu w odpowiedzi na żydowską agresję. Romanowowie nie mogli jednak opanować żydowskiego ruchu rewolucyjnego.
Komentarz tłumacza: „Dwieście lat razem” Aleksandra Sołżenicyna to książka opisująca przejawy wrodzonej nienawiści żydów do Rosji. Wyjaśnia ona sporą część historii Rosji i Polski z ostatnich trzystu-dwustu lat, pozwala zrozumieć korzenie zachowań żydów działających współcześnie w Moskwie, w Kijowie, w Warszawie czy w Nowym Jorku:
https://marucha.wordpress.com/wp-content/uploads/2013/04/aleksander-solzenicyn-dwiescie-lat-razem-t-1.pdf
Przetłumaczył: Metro
* * *
ZB: Cztery tygodnie temu opublikowałem notkę zatytułowaną ‚Żydzi w Rosji’. Tekst ten jest związany tematycznie z powyższym, aczkolwiek są różnice w ujęciu:
https://zygmuntbialas.wordpress.com/2025/07/28/28-07-2025-zydzi-w-rosji/
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz