Raczej nie dogmaty, lecz hipotezy – admin
Przez stulecia docierają do nas echa tej samej przerażającej historii. Sumerowie, Babilończycy, Żydzi, Aztekowie – ludy rozdzielone oceanami i tysiącleciami – zgodnie opowiadają o gniewie bogów, którzy sprowadzili na ziemię gigantyczne fale, zmywając niemal całą ludzkość.
Przez długi czas biblijna historia Arki Noego i jej odpowiedniki były uważane za alegorię, piękny mit. Ale co, jeśli to nie fikcja, a zaszyfrowana wiadomość z głębi czasu? Nowe dane archeologiczne i geologiczne mówią coraz głośniej: globalna katastrofa, która wstrząsnęła planetą, nie jest mitem, lecz brutalną rzeczywistością.
Najstarsze świadectwo Wielkiego Potopu pochodzi z Mezopotamii, kolebki cywilizacji. Sumeryjska Lista Królów, dokument sprzed blisko 4000 lat, dzieli historię ludzkości na dwa wyraźne okresy: przedpotopowy i popotopowy. Według tej kroniki, przed kataklizmem władcy panowali przez tysiące lat, a po nim ich długość życia drastycznie spadła. Co ciekawe, archeologiczne prace wykopaliskowe w regionie ujawniły warstwy osadów powodziowych w starożytnych miastach, takich jak Ur, Kish i Shuruppak – ostatnie z nich było według mitologii sumeryjskiej domem Ziusudry, bohatera, który przetrwał potop.
Geolodzy odkryli, że między 5000 a 7000 lat temu Ziemia rzeczywiście doświadczyła serii potężnych kataklizmów. Jednym z najbardziej fascynujących jest tzw. hipoteza potopu czarnomorskiego. Badania sugerują, że około 5600 p.n.e. wody Morza Śródziemnego przebiły naturalną tamę w rejonie Bosforu, wlewając się do ówczesnego słodkowodnego jeziora czarnomorskiego z siłą 200 razy większą niż Wodospady Niagara. W ciągu jednego dnia przez kanał przepłynęło tyle wody, że mogłaby pokryć Manhattan warstwą dwukrotnie wyższą niż World Trade Center, a huk kaskadującej wody był słyszalny z odległości 160 km.
Bruce Masse, archeolog środowiskowy, przedstawił jeszcze bardziej dramatyczną hipotezę. Według jego badań, potop mógł być spowodowany uderzeniem komety o średnicy 5 km, która spadła na Ziemię około 5000 lat temu. Katastrofa ta miałaby wywołać nie tylko powodzie, ale także 600-stopowe tsunami, burze i tydzień ciemności spowodowany materiałem wyrzuconym w atmosferę. Masse oparł swoją teorię na analizie 175 mitów o potopie z całego świata, znajdując w nich zadziwiająco zgodne szczegóły, takie jak nawiązania do specyficznych zjawisk astronomicznych.
Uniwersalność mitu o potopie stanowi jego największą tajemnicę. Aztecka opowieść o wielkiej powodzi, która zmyła „czwarte słońce”, jest uderzająco podobna do opowieści mezopotamskich i bliskowschodnich. Antropologowie wskazują, że takie zbieżności mogą wynikać z rzeczywistych doświadczeń przodków tych ludów.
W lokalnych kontekstach geologicznych odkryto liczne dowody przeszłych kataklizmów: warstwy osadowe wskazujące na nagłe, potężne przepływy wody, skamieniałości morskie znajdowane wysoko w górach, z dala od współczesnych linii brzegowych, a także ślady zatopionych osad prehistorycznych. Choć żaden z tych dowodów nie potwierdza jednoznacznie globalnego potopu, ich obfitość i różnorodność sugerują, że starożytne opowieści mogą być zakorzenione w rzeczywistych wydarzeniach.
Potop to nie tylko opowieść o gniewie bogów. To opowieść o kruchości ludzkiej cywilizacji w obliczu żywiołów, o nadziei na zbawienie i obietnicy odrodzenia. Być może starożytni chcieli przekazać nam, swoim dalekim potomkom, proste ostrzeżenie: cywilizacje są kruche, ale pamięć o wodzie jest wieczna. I pewnego dnia może ona powrócić, by odebrać swój dług.
Źródła:
- https://en.wikipedia.org/wiki/Flood_myth
- https://theconversation.com/geomythology-can-geologists-relate-ancient-stories-of-great-floods-to-real-events-63434
- https://en.wikipedia.org/wiki/Black_Sea_deluge_hypothesis
- https://www.smithsonianmag.com/science-nature/evidence-for-a-flood-1028…;
- https://en.wikipedia.org/wiki/Sumerian_King_List
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz