Początek obecnego Judaizmu zaczyna się gdzieś ok 500 lat p.n.ch w Babilonie.

 

1. Początek obecnego Judaizmu zaczyna się gdzieś ok 500 lat p.n.ch w Babilonie. Żydzi juz wczesniej grzeszyli i oddawali czesc innym bogom ale w Babilonie pewna kasta kaplanow zaczela interpretowac/dopasowywac slowa Pentateuchu nadajac im nowe znaczenie ktore w istocie byly zaprzeczeniem lub na drogdze do zaprzeczenia orginalnych slow.

   Zaczeli oni dopasowywac znaczenie slow po to aby podlozyc podstawy religijne do akceptacji obcych bostw i praktyk z tym zwiazanych. Byl to w pewnym sensie taki ekumenizm tamtego okresu.

   Tak wiec wymyslono, ze Mojzeszowi Bog dal oprocz przekazu pisemnego, ktory jest podstawa Starego Testamentu i tego w co chrzescijanie wierza, przekaz ustny ktory jest tym przekazem wlasciwym (wedlug zydow).

   Na jakiej podstawie zydzi wymyslili ze byl przekaz ustny?

   Zydzi wymyslili ze byl przekaz ustny na podstawie faktu ze Mojzesz przebywal sam na sam z Bogiem na gorze Synaj przez 40 dni. Doszli oni do wniosku ze jesliby byl tylko przekaz pisemny to Mojzesz nie potrzebowal by przebywac tyle dni z Bogiem, bo Bog mogl mu przekazac zapisany tekst w krotkim czasie po ktorym Mojzesz mogl wrocic z gory.

   Skoro jednak Mojzesz przebywal tak dlugo sam z Bogiem to znaczy ze otrzymal przekaz ustny i tyle czasu zabralo Mojzeszowi aby tego sie nauczyc i zapamietac. Ten przekaz ustny Mojzesz przekazal Aronowi i byl przekazywany ustnie scislemu gronu wybranych osob. Z czasem postanowiono zapisac ten przekaz ustny i w ten sposob powstal Talmud.

   Oczywiscie w tej interpretacji zydowskiej juz na samym poczatku jest sprzecznosc (czyli klamstwo) na ktorym opiera sie cala ich interpretacja zdazen na Gorze Synaj, przekazu ustnego, i powstania Talmudu. Bo Bog, jako wszechmogacy, mogl po prostu „wlac” ta wiedze do glowy Mojzesza w mgnieniu oka i nie potrzebowal na to 40 dni.

   No ale taka mozliwoscia zydzi sobie glowy nie zawracaja.

   Zydzi chcieli zyc tak jak im wygodnie bylo w Babilonie, to po prostu dopasowali swoja religie do ich potrzeb a nie zycie do religii.

   Ten nurt tlil sie i w czasach Jezusa nazwany byl faryszeizmem. Po smierci Jezusa i powstaniu chrzescijansta ten nurt przybral radykalnie antychrzescijanska forme, zostal rozbudowany, i ze wzgledu na obszernosc zapisany w ksiegach Talmudu.